กผู้นี้ จะสามารถสู้คนพวกนั้นที่มีแปดถึงสิบคนได้จริงหรือ ?
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “พี่ใหญ่ทุกท่านอยากจะให้ข้าไปสู้กับพวกหลางเทียนแทนนักผจญภัยอิสระใช่หรือไม่ ? ข้าเองก็กำลังนึกอยากจะสู้กับยอดฝีมือรุ่น ๆ ของพวกหลางเทียนอยู่เช่นกัน” มู่เฉียนซีรู้ดีว่าหลางเทียนก่อเรื่องนี้ขึ้น ก็เพื่อจะจัดการกับนาง นางหาใช่คนโง่งม มีหรือนางจะไม่รู้เท่าทัน
นางจะกลัวได้อย่างไร ? เมื่อพวกนั้นต้องการท้าทาย นางก็ควรลงมาเล่นด้วย
ใครกลัวใครกันเล่า ?
บรรดานักผจญภัยอิสระเหล่านี้ล้วนตกตะลึง มีคนกล่าวถามขึ้น “เจ้าหนุ่ม เจ้าตอบตกลงจริงหรือ ?”
มู่เฉียนซี “อืม นี่เป็นโอกาสสำหรับการออกกำลังที่ข้าผู้นี้ไม่ควรพลาดไป”
นักผจญภัยอิสระหลายคนกล่าวเตือนสติ ใบหน้าทาบทาความไม่สบายใจ “เช่นนั้นเจ้าต้องระวังตัวให้มากสักหน่อย หากมีอันตรายใด เจ้ารีบถอยออกมาก็พอแล้ว แพ้ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร” พวกเขานั้นเลือกที่จะกล่าวอย่างตรงไปตรงมา แม้ในใจพวกเขาไม่ใคร่จะชอบพวกกลุ่มนักผจญภัยหลางเทียนและอยากเอาชนะพวกนั้นก็ตามที
มู่เฉียนซีค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน ก้าวเดินไปยังพื้นที่โล่งตรงกลาง สายตาของนางจับจ้องมองคนของหลางเทียน แล้วจึงกล่าวขึ้นด้วยเสียงอันดัง “ตัวแทนฝั่งนักผจญภัยอิสระคือข้า ตัวแทนของพวกเจ้าล่ะ อยู่ที่ใดรึ ?”
ฮุยหลางกล่าวอย่างตื่นเต้น “พี่ใหญ่ ท่านยังคงร้ายกาจ เจ้าเด็กหนุ่มผู้นี้ติดเบ็ดแล้ว”
“เจ้าบ้า ไปซี่ ไปฉีกมันให้เป็นชิ้น ๆ!” หลางเทียนกล่
