ยใดนั้น มีความจำเป็นต้องบอกเจ้าด้วยรึ ? เจ้ารู้แค่เพียงว่าโรงเตี๊ยมแห่งนี้เป็นของข้าก็พอแล้ว ตอนนี้พวกเจ้าเก็บข้าวของออกไปจากโรงเตี๊ยมข้าได้แล้ว อ้อ และจงเอาหยกวิญญาณร้อยชิ้นนี้ไปด้วย”
ฮุยหลางกล่าวอย่างดุร้ายทันทีว่า “เจ้ารนหาที่ตายรึ ?!” กล่าวจบฮุยหลางก็พุ่งเข้าหามู่เฉียนซี
ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ใช่ยอดฝีมือระดับราชา ทว่าพลังความแข็งแกร่งของเขาเป็นถึงปรมาจารย์ภูตระดับเก้า
แต่ก็แปลกนัก! เขาพยายามอย่างเต็มที่แล้วแท้ ๆ มู่เฉียนซีกลับหลีกเลี่ยงการโจมตีของเขาได้เสมือนว่าง่าย ๆ
ทุกผู้คนมองภาพฉากที่มู่เฉียนซีหลบหลีกการโจมตีนั้นด้วยความตะลึง เจ้าหนุ่มผู้นี้รวดเร็วมากจริง ๆ!
ปรมาจารย์ภูตระดับสอง เด็กหนุ่มมู่ซีผู้นี้เพิ่งจะอายุเท่าไหร่เอง นึกไม่ถึงเลยว่าจะมีพลังเป็นถึงปรมาจารย์ภูตแล้ว
ฮุยหลางโจมตีมู่เฉียนซีครั้งแรกแล้วไม่โดน เขารู้สึกคับแค้นใจ รีบหยิบหอกยาวออกมาไล่โจมตีมู่เฉียนซีอีกครั้ง
— แกร๊ง! —
‘มู่ซี’ หยิบเอากระบี่มังกรเพลิงออกมาต่อสู้ จากนั้นเขาสามารถฟันหอกของฮุยหลางหักสะบั้นได้อย่างง่ายดายราวกับตัดเต้าหู้อ่อนยวบยาบ
เมื่ออาวุธของตนถูกทำลายลงเช่นนี้ ฮุยหลางโกรธเป็นฟืนเป็นไฟขึ้นมาทันที “เจ้าเด็กบัดซบ จะ… เจ้า… เจ้าบังอาจยิ่งนัก… เจ้า…”
‘มู่ซี’ ทำทีกล่าวอย่างไร้เดียงสาว่า “เฮ้อ… อาวุธของเจ้าช่างอ่อนแอเสียจริง! กระทบแค่เพียงน้อยนิดก็หักก็ขาดสะบั้นเสียแล้ว เจ้ายังกล้าเอาออกมาใช้ให้ขายหน้าวันละ
