ฮุยหลางยิ้ม กล่าวว่า “ก็แค่ยาหลิงเชิงรึ ? เจ้าจะกล่าวโม้สิ่งใดก็กล่าวอย่างมีขอบเขตหน่อยเถอะ ตอนนี้เจ้าสามารถเสกเม็ดยาหลิงเชิงออกมาได้หรืออย่างไร ?”
มู่เฉียนซี “เจ้ากล่าวถูกต้องแล้ว ข้าสามารถเสกยาหลิงเชิงออกมาได้”
“เสกรึ ? เจ้าจะทำได้อย่างไร ? อย่าบอกข้านะว่าเจ้าเป็นนักปรุงยาระดับสูง อย่าไร้สาระไปหน่อยเลย เหอะ ๆ” ฮุยหลางหัวเราะเย้ยหยัน เขาไม่เคยได้ยินว่ามีนักปรุงยาระดับสูงที่อายุน้อยเช่นนี้มาก่อน
มู่เฉียนซีไม่สนใจฮุยหลางที่ไม่อยากจะเชื่อนาง นางมองไปที่เถ้าแก่และกล่าวขึ้นด้วยเสียงอันดัง “เถ้าแก่ ข้าขอเวลาคุยด้วยสักหน่อยได้หรือไม่ ?”
เถ้าแก่ “หากเจ้าสามารถนำยาหลิงเชิงออกมาได้จริง ถึงจะรบกวนเป็นเวลานานข้าก็ยินดี”
แววตาของเถ้าแก่ประกายกล้า ความสุขุมของเด็กหนุ่มผู้นี้ทําให้เขารู้สึกว่าเด็กหนุ่มผู้นี้ไม่ธรรมดา
สําหรับยอดฝีมือระดับจักรพรรดิ ฮุยหลางนั้นไม่กล้าที่จะล่วงเกินอย่างแน่นอน
ฮุยหลางกล่าวว่า “ฮึ่ม! เช่นนั้นข้าจะรอดูแล้วกัน”
เถ้าแก่พามู่เฉียนซีไปสนทนากันตามลําพัง มู่เฉียนซีกล่าวขึ้นมา “เถ้าแก่ ท่านต้องการยาหลิงเชิง เช่นนั้นก็คงต้องเก็บสมุนไพรวิญญาณสำหรับหลอมยาหลิงเชิงไว้ไม่น้อยเลยใช่หรือไม่ ท่านเอาสมุนไพรวิญญาณเหล่านั้นมาให้ข้า แล้วข้าจะเอายาหลิงเชิงให้ท่าน”
เถ้าแก่กล่าวเสียงต่ำว่า “นี่ไม่เหมือนกับที่เจ้ากล่าวไว้ในตอนแรก”
“เถ้าแก่ไม่เห็นหรือไรว่าข้ากําลังต่อรองราคา ? หากท่านต้องกา
