นกระอักเลือด เขากล่าวอย่างกราดเกรี้ยว “บัดซบ! เจ้าทำให้หญ้าลี่เหยียนที่ข้าเพิ่งหาเจอมาอย่างยากลำบากต้องสิ้นเปลือง เจ้า… เจ้ารู้หรือไม่ว่าหญ้าลี่เหยียนหาได้ยากเพียงใด ?!”
— เพี๊ยะ! —
เถ้าแก่กรุ่นโกรธอย่างหนัก ฝ่ามือของเขาตบไปที่มู่เฉียนซี
ฮุยหลางได้ยินเสียงสั่นสะเทือนจากชั้นบน เขารู้สึกมีความสุขขึ้นมาในความทุกข์ร้อนของผู้อื่น เจ้าเด็กนั่นถึงกับกล้าล่วงเกินเถ้าแก่ ล่วงเกินยอดฝีมือระดับจักรพรรดิ
รนหาที่ตายแท้ ๆ!
ทว่ามู่เฉียนซีหลบการโจมตีของเถ้าแก่ได้ เถ้าแก่ตะลึงงันทันที
“ปรมาจารย์ภูตระดับสอง เจ้ายังถือว่าหนุ่ม ๆ อยู่เลย เจ้าแข็งแกร่งถึงเพียงนี้เลยเชียวรึ ?”
ในอายุวัยนี้ การมีพลังฝีมือเช่นนี้ย่อมต้องเป็นอัจฉริยะของสํานักอย่างแน่นอน
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างผ่อนคลาย “เถ้าแก่ ท่านต้องการเม็ดยาหลิงเชิงเพื่อใช้สําหรับสตรี หากท่านไม่ไปลองดู จะรู้ได้อย่างไรว่ายาของข้าไม่ได้ผล ?”
เถ้าแก่กล่าว “มันเป็นเพียงยาน้ำชนิดหนึ่ง เจ้าคิดว่ามันจะทําอะไรได้ล่ะ ?”
มู่เฉียนซี “ท่านเป็นยอดฝีมือระดับจักรพรรดิ ดังนั้นการจะสังหารปรมาจารย์ภูตตัวเล็ก ๆ อย่างข้าคงเป็นเรื่องง่ายมาก ข้าคงไม่โง่พอที่จะเอาเรื่องนี้มาเดิมพันกับชีวิตของข้า ชีวิตของข้าราคาแพงอย่างมาก ดังนั้นเหตุใดท่านไม่ลองเปิดใจกว้าง ๆ และไปลองดูเสียก่อนเล่า ?”
เถ้าแก่มองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยสีหน้าท่าทางซับซ้อนอ่านยาก เด็กหนุ่มที่มีความสามารถเช่นนี้ ไม่ม
