่ ?”
จิ่วเยี่ย “ไม่ต้อง ข้าอุ้มเจ้าไปเช่นนี้ก็กลับถึงเร็วได้เช่นกัน”
ความเร็วของจิ่วเยี่ยนั้นท้าทายสวรรค์ยิ่งนัก มู่เฉียนซีตั้งใจจะกลับไปยังแคว้นจื่อเยี่ยในเวลานี้เลย แต่ในขณะที่นางกำลังตื่นเต้นที่จะได้กลับจวน ทันใดนั้นจิ่วเยี่ยก็พานางไปที่เขาชิงซาน ทะเลสาบเยาเยี่ย!
นี่เป็นสถานที่ที่คำสาปของเขากำเริบขึ้นเมื่อคราก่อน
มู่เฉียนซีมีลางสังหรณ์ไม่ค่อยจะดีนัก นางจึงรีบกล่าวขึ้นว่า “จิ่วเยี่ย เจ้าพาข้ามาที่นี่ทำไมรึ ? ข้าอยากจะรีบกลับจวนไปปรุงยารักษาอาการท่านอา ข้ากำลังรีบ”
“ซี… วันนี้เจ้าต้องจ่ายหนี้แล้ว”
“ข้าจะกลับไป… อ๊ะ! อื้ม…”
คำกล่าวที่มู่เฉียนซีจะปฏิเสธนั้น กลับถูกจิ่วเยี่ยปิดกั้นไปเสียแล้ว
จ่ายหนี้ ก็คือการออกกำลังอย่างหนึ่ง!
การทวงหนี้ของเยี่ยอ๋องนั้นทำให้มู่เฉียนซีร้อนรุ่มราวกับตกนรกทั้งเป็น เมื่อตะวันลาลับขอบฟ้า แสงจันทร์ก็สาดทอ…
ความเย็นยะเยือกนี้กลับทำให้รู้สึกเจ็บปวดยิ่งนัก และยิ่งทำให้มู่เฉียนซีอยากจะฆ่าสังหารใครสักคน นางเกิดความรู้สึกต้องการฆ่าเป็นอย่างมากขึ้นมา
นางกัดฟันแน่น กล่าวขึ้นว่า “เป็นเพราะจื่อโยวใช่หรือไม่ จื่อโยวแนะนำเจ้าจนเจ้าเสียนิสัยไปแล้ว…”
“อืม… จื่อโยวมอบสิ่งนี้ให้กับข้า” จิ่วเยี่ยโบกมือ เขาหยิบภาพหลายภาพขึ้นมา มันเป็นของสะสมของจื่อโยว
“ซี… เจ้าลองดูสิ่งนี้”
สีหน้าของมู่เฉียนซีเขียวคล้ำด้วยความโกรธขึ้ง นางพยายามดิ้นรนอย่างสุดชีวิตภายใต้การยับยั้งของจิ
