างเจ้าเป็นแน่!”
มู่เฉียนซีแสดงสีหน้ากรุ้มกริ่ม นางจงใจกวนประสาทอีกฝ่าย “ข้าคงทำให้เจ้าต้องผิดหวังเสียแล้ว ข้าจะใช้ยาพิษ! แล้วเจ้าล่ะจะทำอย่างไร ? วิธีการกล่าววาจายั่วยุเช่นนี้ใช้ไม่ได้ผลกับข้า เจ้านี่ช่างไร้สาระเสียจริง …มังกรวารีพิฆาต!”
— ตูม! —
อีซือไม่กล้าเข้าใกล้มู่เฉียนซีเพราะนางรู้ว่ารอบกายมู่เฉียนซีนั้นมีพิษที่อันตรายอยู่มากมาย ทว่าหากโจมตีจากระยะไกล นางก็ไม่สามารถโจมตีเล็งให้ถูกมู่เฉียนซีได้ การเคลื่อนไหวของมู่เฉียนซีนั้นจัดได้ว่ารวดเร็วท้าทายสวรรค์อย่างมาก
“ผลึกน้ำแข็งสวรรค์พิฆาต!”
“มังกรเพลิงสังหาร!”
— ตูม! —
ด้วยการปะทะกันของทั้งพลังร้อนและเย็น ทำให้เงาร่างสีขาวของอีซือกระเด็นลอยออกไป
— พลั่ก! —
ขณะที่ร่างกายของอีซือตกลงกระแทกกับพื้นอย่างรุนแรง นางได้เห็นบุรุษผู้งดงามไร้ที่ติปรากฏตัวขึ้นที่ด้านหน้าของนาง นางกล่าวเสียงแหบพร่า “คุณชาย ช่วยข้าด้วย…” ดวงตาคู่นั้นทอประกายวิงวอน
นางไม่รู้เลยว่าการอ้อนวอนขอร้องให้ชายผู้ที่เป็นดั่งเทพมารช่วยนาง ช่างเป็นเรื่องที่ไร้เดียงสาเพียงใด
— ซวบ! —
“หึ!”
เสียงลึกลับที่ฟังดูอำมหิตดังขึ้น ทันใดนั้นกลิ่นอายแห่งความชั่วร้ายรอบ ๆ ตัวทำให้อีซือกล่าวอะไรไม่ออก
ดวงตาสีฟ้าเย็นเยือกคู่นั้นกระหายเลือดอย่างที่สุด เขาดูเงียบสงบไร้การเคลื่อนไหว เพียงแค่นัยน์ตานั้นก็สามารถกลืนกินวิญญาณของคนผู้หนึ่งเข้าไปได้ทั้งหมด
อีซือหวาดกลัวจนทั้งร่างสั่นสะท้าน
