จื่อโยวยิ้มอย่างมีเสน่ห์พลางกล่าว “ใช่ ข้าถนัดแก้พิษงูก็จริง แต่เจ้าแน่ใจหรือไม่ว่าจะให้ข้าเป็นคนแก้พิษให้นาง”
หลังจากที่จื่อโยวกล่าวจบ ลมกระโชกอันรุนแรงก็พัดเข้าใส่เขา ลมนั้นมาจากจิ่วเยี่ย จิ่วเยี่ยผู้ซึ่งหงุดหงิดเล็กน้อยในเวลานี้กล่าวเสียงเย็นชาว่า “ไสหัวไป!”
จื่อโยวหัวเราะ เขายิ้มขี้เล่นก่อนจะกล่าวว่า “เยี่ย เจ้าให้ข้าไสหัวไปเพราะต้องการลงมือเองใช่หรือไม่ ? ฮ่า ๆ ๆ เช่นนั้นก็พยายามเข้า ข้าเชื่อว่าเจ้าทำได้” กล่าวจบร่างที่น่าหลงใหลของจื่อโยวก็กะพริบหายไปจากตรงหน้าจิ่วเยี่ย
พลังอันเย็นยะเยือกที่แผ่มาจากจิ่วเยี่ยเมื่อครู่นี้ทำให้มู่เฉียนซีตื่นขึ้นมาจากการหลับใหล นางค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างช้า ๆ ก่อนจะเห็นใบหน้าเย็นยะเยือกนั้น
“จิ่ว… เยี่ย…” นางค่อย ๆ กล่าวเรียกเขา นางพบว่าเสียงของตนเองแหบแห้ง แต่ร่างกายของนางฟื้นตัวกลับมาบ้างแล้ว
“เจ้าไม่เป็นอะไรแล้ว” จิ่วเยี่ยกล่าวเสียงแผ่วเบา
ถึงแม้ว่าร่างกายของมู่เฉียนซีจะอ่อนแอ แต่ก็ไม่ได้มีผลกระทบต่อการปรุงยาแก้พิษของนางเลย หลังจากที่นางปรุงยาเสร็จเรียบร้อย และได้ใช้ยานั้นแก้พิษให้ตนเอง ความแข็งแกร่งของนางก็ค่อย ๆ ฟื้นฟูกลับมาอย่างช้า ๆ เพียงแต่ว่า…
มู่เฉียนซีกัดริมฝีปากตัวเองแน่น พิษของอสรพิษสามหัวเข้าไปอยู่ในร่างกายของนางนานเกินไป อย่างอื่นนางสามารถควบคุมได้ แต่ว่า…
พิษนี้มีลักษณะพิเศษที่ไม่สามารถใช้ยาควบคุมได้ ดูเหมือนว่ายาของนางจะไม่ไ
