้ำเย็นยะเยือกนี้ เขาไม่ได้โดนพิษจากอสรพิษสามหัวแต่อย่างใด และการที่เขาลงไปในสระน้ำ น้ำในสระก็แทบจะไม่ได้มีผลอะไรต่อตัวเขาเลย
ทันใดนั้นเสียงหัวเราะอันเย้ยหยันดังขึ้น “เหอะ ๆ เยี่ยอ๋องรักษาความบริสุทธิ์เอาไว้ได้ ช่างน่าทึ่ง”
“อันที่จริงเจ้าน่าจะบอกนางไปว่าเจ้าไม่อยากรักษาไว้ บางทีตอนนี้เจ้าอาจจะ… อืม…”
— ขวับ! —
ร่างสีดำสนิทออกมาจากสระ พลันคว้าร่างของจื่อโยวไว้
“จื่อโยว สู้กับข้าสักตั้งมา!”
ณ เวลานี้จื่อโยวรู้สึกเสียใจนักที่กล่าววาจาเช่นนั้นออกไป เขาปรับน้ำเสียงให้นุ่มนวลก่อนจะกล่าว “โอ้นายท่าน หากอยากจะดับไฟร้อนรุ่มในกายก็ไปหาสตรีงามของตนเองสิ ร่างอันบอบบางของข้าไม่อาจทนได้จริง ๆ ปล่อยข้าเถอะ”
— ตูม! ตูม! ตูม! —
ทว่าบุรุษอย่างจิ่วเยี่ยน่ะหรือที่จะยอมฟังคำกล่าวไร้สาระของจื่อโยว พลังรุนแรงของเขาพลุ่งพล่านมากขึ้นเรื่อย ๆ หากหักเอวอันบอบบางของจื่อโยวไม่ได้ มีหรือจิ่วเยี่ยจะยอมหยุด
— ตูม! ตูม! ตูม! —
การที่ถูกจิ่วเยี่ยไล่ล่าถือเป็นความเจ็บปวดใจของจื่อโยวอย่างยิ่ง เขาคร่ำครวญ “มู่เฉียนซีแม่สาวน้อยคนงาม เจ้าเป็นผู้จุดประกายไฟแล้วไม่ดับด้วยตนเอง เจ้าช่างร้ายจริง ๆ”
“ผู้ที่จุดประกายไฟเป็นเจ้า เหตุใดข้าต้องใช้ร่างอันบอบบางของข้าดับไฟที่เจ้าจุดขึ้นมาด้วย ?”
หลังจากที่จิ่วเยี่ยได้จัดการกับจื่อโยวไปอย่างดุเดือดแล้ว ในที่สุดเขาก็สงบลง เขากอดมู่เฉียนซีเอาไว้ ใจก็นึกรอให้นางตื่นขึ้นมาใ
