ย่าว่าแต่ยาระดับปฐพี แม้แต่สมุนไพรวิญญาณขั้นสูงก็ยังไม่มี มู่เฉียนซีบ่นพึมพำ “คนที่หุบเขากระจกจันทราคงไม่ได้หลอกข้าหรอกกระมัง สถานที่แห่งนี้มียาระดับปฐพีจริง ๆ หรือ ?”
ทว่าเมื่อมาคิดดูอีกที สำนักอวิ๋นเยียนของสำนักนิกายระดับหนึ่งที่หน้าไม่อายนั้นได้เข้ามาในแดนลึกลับแห่งภาคตะวันตกนี้ ดังนั้นแดนลึกลับแห่งภาคตะวันตกแห่งนี้น่าจะมีสมบัติล้ำค่า มิเช่นนั้นแล้วพวกหน้าไม่อายพวกนั้น ก็คงจะไม่มายังที่แห่งนี้เป็นแน่แท้
เช่นนั้นแล้วมู่เฉียนซีจึงได้พาชิงอิ่งเริ่มออกค้นหา
ในตอนที่นางกำลังตามหายาระดับปฐพีอยู่นั้น กลับรู้สึกได้ว่ามีพลังบางอย่างลอบติดตามนางอย่างเงียบ ๆ โดยใกล้เข้ามามากขึ้นเรื่อย ๆ
ผู้มาเยือนมีกลิ่นอายของการฆ่าฟันอันเยือกเย็น เห็นได้ชัดว่าผู้มาเยือนมิได้เป็นมิตรกับนาง
— ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ! —
เงาร่างสีขาวหลายร่างพุ่งเข้ามาทางด้านหน้าของมู่เฉียนซี คนเหล่านี้เป็นกลุ่มคนของสำนักซวนปิงอย่างที่นางคาดเดาไว้จริง ๆ
คนรุ่นหลังและผู้อาวุโสของสำนักซวนปิงเหมือนได้แยกจากกันไปแล้ว แต่ทว่าหลังจากนั้นไม่นาน พวกเขาก็ได้กลับมารวมตัวกันเป็นกลุ่มเดียว
มู่เฉียนซีมองไปที่อีซือด้วยใบหน้าที่จะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้มพร้อมกล่าวขึ้น “แม่นางอีซือ เราได้พบกันอีกแล้ว อาการบาดเจ็บของเจ้านั้นคงดีขึ้นแล้วกระมัง”
ใบหน้าของอีซือแปรเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าว นางกล่าวขึ้นมาด้วยความโกรธขึ้ง “มู่เฉียนซีสตรีร้าย เจ้ายังกล้ามาพูดถึงเรื่
