พวกหุบเขาหมอเทวดานั้นไม่สามารถใช้เพียงพิษที่สืบทอดกันมาของผู้เฒ่าประหลาดนั่นได้ เพราะบรรพบุรุษของหุบเขาหมอเทวดาได้หม้อพิษสามอสูรไปแล้ว เขาย่อมเข้าใจพิษบางอย่างเหมือน ๆ กัน
ผสมผสานกับมรดกของผู่เฒ่านั่นเพื่อสร้างพิษใหม่ เพื่อเตรียมพร้อมสําหรับความต้องการอย่างไม่จํากัด!
ศิษย์ของหุบเขาหมอเทวดาผู้สง่าผ่าเผยกลับถูกพิษโจมตีจนสิ้นเปลืองพลังเช่นนี้ พวกเขาทั้งอับอาย ทั้งโกรธจนดวงตาแดงก่ำ
— ตึง! ตึง! ตึง! —
เหล่าศิษย์น้องล้มลง และจมลงน้ำโดยฝีมือของกลุ่มแมงป่องพิษสีทอง หลังจากนั้นก็ถูกแมงป่องกลืนกินไปในชั่วพริบตา แม้แต่กระดูกก็ไม่มีเหลือให้เห็น
“อ๊ากกกก!”
เวลานี้ฝั่งของพวกเขายิ่งน่าเวทนามากขึ้นเรื่อย ๆ ศิษย์พี่ใหญ่โกรธกรุ่นแทบบ้าคลั่ง
“สงบศึก! สงบศึกเถอะ!” เวลานี้เขากลัวความตายอย่างมาก เขารู้ดีว่าพวกเขาไม่สามารถเอาชนะพวกมู่เฉียนซีได้
มู่เฉียนซีกล่าวขึ้น “ตอนที่เจ้าตามล่าคนอื่นและต้องการฆ่าสังหารคน เมื่ออีกฝ่ายบอกว่าให้สงบศึก เป็นเจ้า เจ้าจะปล่อยเขาไปหรือไม่ล่ะ ? ช่างกล้าเอ่ยออกมาได้ น่าขำขันเสียจริง”
“คนอื่น ๆ ไม่เหลือชีวิตรอดแม้แต่คนเดียว ดังนั้นชีวิตของเขายังคงมีประโยชน์อยู่”
เสี่ยวหงและอู๋ตี้แสยะยิ้ม อู๋ตี้กล่าวขึ้นว่า “นายท่าน พวกข้ารู้แล้วว่าจะทำอย่างไรต่อ”
— ปัง! —
มีแมงป่องพิษสีทองมาลงมือด้วยเอง มู่เฉียนซีประสบความสําเร็จในการแก้ปัญหากลุ่มคนเหล่านี้ เชลยศึกเดียวของพวกเขาคือศิษย์พี่
