ใหญ่ผู้นั้น
เวลานี้ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยพิษ ร่างกายของเขาไม่มีพลังหลงเหลือแม้เพียงนิด เวลาชีวิตของเขาเหลืออีกไม่มากแล้ว
มู่เฉียนซีโรยผงยาจํานวนมาก ทําให้แมงป่องพิษสีทองที่โกรธเกรี้ยวเหล่านี้สงบลงและกลับไปที่ถ้ำของพวกมัน
ศิษย์พี่ใหญ่อยู่อย่างโดดเดี่ยว เขารีบกล่าว “อย่าฆ่าข้า ข้าเป็นศิษย์ของหุบเขาหมอเทวดาของสํานักนิกายระดับสอง หากเจ้ากล้าสังหารข้า สํานักของอาจารย์ข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไปแน่”
จวินโม่ซีหัวเราะเยาะเย้ย “ฮ่า ๆ ๆ เจ้าหมายความว่าถ้าพวกข้าปล่อยเจ้าไปตอนนี้ หุบเขาหมอเทวดาของอาจารย์เจ้าจะไม่ตามล่าพวกข้าอีกรึ ? คํากล่าวของคนโง่งมโดยแท้ เจ้าเอาไปหลอกเด็กยังไม่ได้ผลเลย อย่าเอามาขู่พวกข้าให้เสียเวลาจะดีกว่า”
ใบหน้าศิษย์พี่ใหญ่เปลี่ยนเป็นสีเขียวเล็กน้อย เขากล่าวว่า “แล้วพวกเจ้าต้องการสิ่งใดเล่า ?”
มู่เฉียนซีถามขึ้น “แผนที่บนม้วนไม้ไผ่… ม้วนไม้ไผ่ม้วนที่สามไม่ได้อยู่กับเจ้ารึ ? ถ้าหากเจ้าเอามันออกมามอบให้พวกข้า ข้าจะปล่อยให้เจ้าตายอย่างมีความสุข แต่ถ้าไม่ให้ ข้าจะให้เจ้าได้ลิ้มลองรสชาติของชีวิตความเป็นที่ไม่ได้ดีไปกว่าความตาย”
เขาเคยเห็นความสามารถของมู่เฉียนซีมาก่อนแล้ว การที่มู่เฉียนซีจะปล่อยให้เขามีชีวิตที่ไม่ต่างกับตาย นางไม่เพียงแค่ขู่อย่างแน่นอน เขารู้ดี…
“ข้าได้รับคําสั่งให้ตามล่าจวินโม่ซีที่ทวีปเซี่ยโจว ข้าต้องการม้วนไม้ไผ่ม้วนที่อยู่กับเขา ส่วนม้วนไม้ไผ่ที่ระบุข้อมูลแผน
