ที่ดีอย่างแน่นอน”
จวินโม่ซีหยิบของอร่อยเข้าปากอย่างบ้าคลั่ง เขาดูเหมือนกินเท่าไหร่ก็ไม่เพียงพอ เกือบจะทำให้ท้องตัวเองระเบิดออกมา
ครั้นแน่นท้องแล้วเขาเอนกายลง นอนแผ่อยู่บนพื้นหญ้าของพื้นที่สีเขียวกลางทะเลทรายก่อนจะกล่าวว่า “สาวน้อย ข้าจะหยุดพักสักพักหนึ่งก่อนแล้วค่อยไป ครั้งก่อนเป็นข้าไปก่อน ครั้งนี้เจ้าไปก่อนบ้างเถอะ ข้าคงไม่ส่งเจ้าแล้ว”
มู่เฉียนซีก้มหน้าลง มองเขาและกล่าวขึ้นว่า “ได้ ข้าจะไปก่อน แต่จวินโม่ซี เจ้าอย่าถูกใครฆ่าได้ง่าย ๆ ล่ะ”
จวินโม่ซีโบกมือ “เจ้าวางใจเถอะ พละกำลังของข้าไม่แข็งแกร่ง แต่ทักษะการเอาชีวิตรอดของข้านั้นจัดได้ว่าร้ายกาจ”
“เช่นนั้นข้าไปล่ะ” มู่เฉียนซีพยักหน้า จากนั้นนางกับชิงอิ่งหันหลังเดินจากไป
จวินโม่ซีลุกขึ้นมา เห็นเงาร่างสองร่างค่อย ๆ ห่างออกไปกลายเป็นจุดสีดําตรงหน้า เขาพึมพํากับตัวเอง “บอกว่าอย่าให้ใครฆ่าข้า เจ้าเองก็เช่นกัน หากเจ้าตาย ต่อไปจะมีใครทําของอร่อย ๆ ให้ข้ากิน…”
ต้องบอกเลยว่าช่วงเวลาที่เคยได้อาศัยอยู่ในแคว้นจื่อเยี่ยเป็นช่วงเวลาที่ผ่อนคลายและมีความสุขที่สุดของเขา แต่ท้ายที่สุดมันก็ต้องจบลง
น่าเศร้าใจระคนใจหายอย่างแท้จริง
หุบเขาหมอเทวดา… เพื่อที่จะได้มีอาหารอร่อย ๆ กินอยู่อย่างสุขสบายในอนาคต เขาจะต้องทําให้หุบเขานั่นหายไปให้ได้!
ดวงตาของจวินโม่ซีเป็นประกายกล้า
……
มู่เฉียนซีกลับมาจากทะเลทรายเมฆามืด นางพบว่าฮั่วอู๋จี๋ เจ้าสำนักเฟินเทียนกํา
