ฉียนซีกล่าวขึ้น “คนทั้งสองนี้จัดการไปแล้ว จะมีคนอื่นอีกหรือไม่ก็ไม่แน่ใจ จวินโม่ซี เจ้าจะทําอย่างไรต่อไป ?”
“มู่เฉียนซีสาวน้อย เจ้าจัดการคนทั้งสองกลุ่มนี้ให้ได้เถอะ หากเป็นเช่นนั้นพวกเขาย่อมไม่มีโอกาสมาสงสัยในตัวเจ้าอีก ส่วนข้า แน่นอนว่าข้าต้องหนีต่อไป แม้ว่าข้าจะเสียใจอย่างยิ่งยวดที่ต้องจากเจ้าไป แต่ข้าไม่สามารถกลับไปแคว้นจื่อเยี่ยได้ ซึ่งก็เพื่อหลีกเลี่ยงที่จะสร้างปัญหาให้กับเจ้า อย่างไรเสียข้าหวังว่าเราอาจได้พบกันในภายภาคหน้า” อู๋ตี้เบ้ปากที่เต็มไปด้วยขนของมัน มันกล่าวขึ้นว่า “หวังจะพบกันภายภาคหน้า เจ้าตัดใจทิ้งนายท่านไม่ลงรึ ? เหอะ! ข้าดูท่าทางเจ้าแล้ว เจ้าตัดใจทิ้งของอร่อยไม่ได้เสียมากกว่า!”
จวินโม่ซีเพียงยิ้มให้อู๋ตี้ แต่เขากล่าวกับมู่เฉียนซีอีกว่า “สาวน้อย ข้าต้องไปแล้ว เจ้าไม่ใช่ว่าต้องเตรียมอาหารอร่อย ๆ ให้ข้าด้วยหรือ ? จากกันครั้งนี้ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ถึงจะได้กินของอร่อยฝีมือเจ้าอีก”
กล่าวจบ จวินโม่ซีมองมู่เฉียนซีด้วยสายตาที่ดูแล้วน่าสงสาร
ถ้าหากจวินโม่ซีจะไป มู่เฉียนซีก็ไม่สามารถหยุดเขาได้ นี่เป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด
ณ เวลานี้ไม่ว่าจะเป็นนางหรือตระกูลมู่ก็ไม่สามารถปกป้องจวินโม่ซีจากภายใต้การไล่ล่าของหุบเขาหมอเทวดาได้
มู่เฉียนซีกล่าวขึ้น “ได้! หาพื้นที่สีเขียวกลางทะเลทราย ข้าจะเตรียมอาหารให้เจ้า”
จวินโม่ซียิ้ม “สาวน้อย เจ้าเป็นคนดียิ่งนัก เจ้าจะต้องเติบโตไปเป็นผู้ใหญ่
