แสของเจ้าก็จะไม่ถูกเปิดเผยไปมากกว่านี้ นี่เป็นวิธีที่ปลอดภัยกว่าวิธีของเจ้า”
จวินโม่ซี “ช่างเถอะ ๆ ถือเสียว่าข้าบ้าคลั่งไปกับเจ้าสักคราก็แล้วกัน”
หลังจากที่กินอิ่ม พวกเขาก็ไม่ได้ออกไปจากทะเลทรายเมฆามืดแต่อย่างใด การถูกจักรพรรดิแห่งภูตตามฆ่าสังหารเช่นนี้ หากออกไปจากทะเลทรายเมฆามืดอาจจะอันตรายกว่านี้
กลิ่นอายของจักรพรรดิแห่งภูตนั้นเข้าใกล้มากขึ้นทุกที และกำลังจะล้อมพวกเขาเอาไว้
— ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ! —
ร่างหลายร่างปรากฏขึ้นด้านหลังพวกเขา
พวกเขากล่าวขึ้นด้วยความตกใจว่า “ศิษย์พี่ใหญ่ นั่นเจ้าเด็กตระกูลจวิน!”
“โอ้! แล้วยังมีแม่นางผู้นั้นอีกด้วย ที่แท้นางก็เป็นพวกเดียวกับเจ้าเด็กตระกูลจวินผู้นั้น พวกเราหลงกลเด็กนั่นแล้ว”
จวินโม่ซี “มู่เฉียนซีสาวน้อย เหมือนว่าพวกมันใกล้จะตามมาทันแล้ว เราจะทำอย่างไรกันดี ?”
มู่เฉียนซีเหลือบมองกองทรายด้านหน้าที่มีรูเล็ก ๆ พลันแสงประกายวาบผ่านดวงตาของนาง “อา… หามาตั้งนาน ในที่สุดก็หาเจอจนได้สินะ”
จวินโม่ซีกล่าวถามด้วยความสงสัย “เจ้าหาอะไรอยู่รึ ?”
มู่เฉียนซียกมือขึ้น ทันใดนั้นขวดยานับร้อยลอยออกมา นางตะโกนอย่างเย็นชาว่า “บุปผาหลั่งสายฝน!”
— ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ! —
หยดน้ำจำนวนนับไม่ถ้วนตกลงไปในทะเลทราย จากนั้นทรายใต้เท้าของพวกเขาดูเหมือนว่าจะมีสิ่งมีชีวิตกำลังเคลื่อนไหวอยู่ ช่างดูแปลกประหลาดนัก
จวินโม่ซีกระโดดขึ้นด้วยความตกใจพร้อมทั้งอุทาน “อ๊าก! นี่มันตัวอะ
