“ศิษย์พี่สิบเก้า พวกท่าน…”
ใบหน้าของศิษย์พี่ใหญ่ผู้นั้นได้แปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทเหมือนดั่งก้นกระทะ ดวงตาทั้งคู่ลุกโชน มองไปที่มู่เฉียนซี “สตรีร้าย! เจ้าลอบวางยาพิษ”
สำนักหมอเทวดาของพวกเขานั้นเป็นสำนักปรุงยาแห่งสำนักเอ้อชิง
ในเมื่อมีคนมาวางยาพิษเหล่าศิษย์น้องของเขาต่อหน้าต่อตาเช่นนี้ มิต้องสงสัยเลยว่ามันเป็นเหมือนการตบหน้าพวกเขาฉาดใหญ่
ศิษย์พี่ใหญ่กล่าวขึ้นอย่างเกรี้ยวโกรธ “จับหญิงผู้นี้ไว้!”
— ปัง! —
ชิงอิ่งดึงมู่เฉียนซีและพุ่งไปทางช่องว่างตรงนั้น
— ตูม! —
เสี่ยวหง อู๋ตี้ ทั้งสองคอยระวังหลังไว้ให้
พวกมันเป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ ถึงแม้ว่าจะพบเจอคนที่มีพลังแข็งแกร่งกว่าพวกมัน แต่พวกมันก็มีหนทางปกป้องชีวิตตัวเอง
พลังในการปกป้องของชิงอิ่งนั้น ยิ่งบ้าคลั่งไปกว่าของสัตว์ศักดิ์สิทธิ์อีก เขานั้นได้เอาตัวของตนเองเข้าเป็นโล่กำบังป้องกันมู่เฉียนซี ถึงแม้ว่าจะอยู่ภายใต้การโจมตีจากคนระดับจักรพรรดิแห่งภูต มู่เฉียนซีก็ยังคงปลอดภัยดี
— ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ! —
มู่เฉียนซียกมือขึ้น โยนผงพิษจำนวนนับไม่ถ้วนออกไป ควันพิษปกคลุมไปรอบที่นั้น
“มีพิษ! ระวัง!”
แต่ทว่าที่นี่นั้นมิใช่บึงหมื่นพิษ พิษไม่ได้มีผลจนน่ากลัวมากถึงเพียงนั้นแล้ว อีกอย่าง พวกนั้นเองก็เป็นนักปรุงยาเฉกเช่นเดียวกับนาง
เงาร่างสีขาวพุ่งผ่านเข้ามา ศิษย์พี่ใหญ่ผู้นั้นกระโดดลงมาจากกลางอากาศแล้วขวางหน้ามู่เฉียนซีไว้
“เมฆาสายฟ้า!”
สายฟ้าพุ่งออกไปในฉ
