่างมาก!”
— ฟึ่บ! —
เงาร่างทั้งหลายนั้นพุ่งผ่านทะเลทรายไป
มู่เฉียนซีอยู่อย่างปลอดภัยไปหนึ่งคืน อาทิตย์อัสดงในวันถัดไปก็เต็มไปด้วยแสงสีทอง ส่องแสงสวยวาววับจับตา เวลานี้นางมีความรู้สึกเหมือนดั่งอยู่คนละโลก
มู่เฉียนซีถามขึ้นว่า “ชิงอิ่ง เจ้าเป็นใครกันแน่ ?”
ถ้าหากจะบอกว่าเขาเป็นเพียงหุ่นเชิดรบที่บริสุทธิ์ มู่เฉียนซีคงไม่เชื่ออย่างแน่นอน ด้วยพลังพิเศษและใบหน้าที่งดงามของเขา ไม่ใช่สิ่งที่หุ่นเชิดรบสำหรับต่อสู้ทั่ว ๆ ไปจะมีได้
“ข้าเป็นใคร ?” ชิงอิ่งพึมพําเสียงเบา ดวงตาคู่นั้นเปลี่ยนเป็นสีเข้มขึ้นมา
ในที่สุดเขาก็ส่ายหัวและกล่าวว่า “เฉียน ข้านั้นไม่รู้ว่าตนเองเป็นใคร”
เขาดึงมู่เฉียนซีไว้ กล่าวอีกว่า “ข้ามีพันธสัญญากับเฉียน เฉียนจะไม่ต้องการข้าไม่ได้”
แม้ว่าชิงอิ่งจะไม่รู้ถึงประวัติของตัวเขาเอง แต่เขาก็รู้ดีว่ามีเพียงมู่เฉียนซีเท่านั้นที่สามารถรักษาพลังแห่งชีวิตของเขาไว้ได้ เขาต้องการยาเม็ดของนาง ยาของคนอื่นไม่อร่อยลิ้นแม้แต่น้อย ประสิทธิภาพก็ไม่ดี มีเพียงนางเท่านั้นที่พิเศษที่สุด
เมื่อเขาต้องห่างนาง เขาจะต้องหลับลึกไปอีกแสนนาน
มู่เฉียนซี “ชิงอิ่ง เจ้าเก่งกาจถึงเพียงนี้ข้าจะไม่ต้องการเจ้าได้อย่างไรเล่า ? ตราบใดที่เจ้าไม่จากไปไหน เจ้าจะอยู่เคียงข้างข้านานเพียงใดก็ได้ตามที่เจ้าต้องการ”
ชิงอิ่งกล่าวอย่างแน่วแน่ “ได้ ข้าจะไม่จากไปไหน”
มู่เฉียนซีกล่าวต่อ “ดูเหมือนว่าวางยาพิษพวกเขาทั้งสามคน
