ับไปข้าจะให้ผู้เฒ่าไฟสร้างหน้ากากให้เจ้าอีกอันหนึ่ง”
“อืม เฉียน”
“ข้าไม่คุ้นชินกับการเปิดเผยใบหน้านี้ต่อหน้าผู้อื่น” ชิงอิ่งชี้หน้าตัวเองแล้วกล่าวขึ้น
ทั่วท้องฟ้าเต็มไปด้วยทรายสีเหลือง มู่เฉียนซีและชิงอิ่งหนีไปนานแล้ว และศิษย์น้องทั้งสามที่ถูกวางยาพิษ พิษก็เข้าไปลึกมากขึ้นเรื่อย ๆ
“ศิษย์พี่ใหญ่ พวกเราควรทําเช่นไรดี ? สองคนนั้นหนีไปนานแล้ว ศิษย์น้องสิบเก้าและพรรคพวก หากลากต่อไปเช่นนี้จะเกิดเรื่องขึ้นได้”
“การไล่ล่าเจ้าเด็กจวินโม่ซีผู้นั้นสําคัญอย่างมาก พวกเราไม่มีเวลาไล่ตามสองคนนั้นแล้ว ส่วนทั้งสามนี้มันเป็นขยะ!”
— เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! —
ศิษย์พี่ใหญ่ยกมือขึ้นตบใบหน้าศิษย์น้องที่ถูกวางยาพิษทั้งสามคนอย่างเต็มฝ่ามือ
“พวกโง่งมทั้งสาม ในเมื่อไม่มีวิธีล้างพิษ จะพาไปด้วยก็ถ่วงเวลา ปล่อยให้พวกเขารีบตายรีบไปเกิดเถอะ!”
“พรวด!” พวกเขาทั้งสามคนกระอักเลือด เบิกตากว้างมองศิษย์พี่ใหญ่ผู้นี้อย่างไม่อยากเชื่อ
“ศิษย์พี่ใหญ่ เจ้า… เจ้าช่างใจทรามโดยแท้!”
ศิษย์ร่วมสํานักกัน กลับบอกว่าจะปล่อยให้รีบตาย
ศิษย์น้องคนอื่น ๆ ก็ใบหน้าขาวซีด แต่ถึงแม้จะรู้สึกผิดหวังบ้าง พวกเขาก็ไม่กล้าถามศิษย์พี่ใหญ่ของพวกเขา
“อย่าไปสนใจสองคนนั้นเลย เมื่อจับเจ้าเด็กตระกูลจวินมาได้ และได้ม้วนแผนที่ไม้ไผ่นั่นมาแล้ว ก็ฆ่าทั้งสองคนนั่นเพื่อล้างแค้นให้ศิษย์น้องทั้งสามเถอะ”
ศิษย์น้องคนอื่น ๆ ยิ้ม กล่าวว่า “ศิษย์พี่ฉลาดมาก แยบยลอย
