ยนซีได้ยินเสียงอะไรบางอย่างกำลังแตกออก
มู่เฉียนซีรีบคว้าตัวชิงอิ่งเอาไว้ก่อนจะกล่าว “ชิงอิ่ง เกิดอะไรขึ้นกับร่างกายของเจ้าใช่หรือไม่ ?!”
มู่เฉียนซียังไม่ทันได้ตรวจร่างกายของชิงอิ่ง นางก็เห็นหน้ากากที่ทำด้วยไม้นั้นแตกออกเสียแล้ว
— เปร๊ง! —
หน้ากากที่แตกออกเป็นเศษเล็กเศษน้อยนั้นร่วงหล่นลงสู่พื้นทรายสีเหลือง ใบหน้าของชิงอิ่งก็ได้ปรากฏแก่สายตามู่เฉียนซี
“ชิงอิ่ง เจ้า…”
เวลานี้ไม่มีเสียงใดถูกส่งออกมาอีก ซึ่งสามารถบ่งบอกได้ว่ามู่เฉียนซีได้เห็นใบหน้าของเขาเข้าแล้ว ใบหน้าตรงหน้านี้ช่างงดงามและสง่านัก… เฉกเช่นดั่งภาพวาดด้วยสีหมึกปานนั้น
เดิมทีในโลกนี้มีท่านอาเล็ก อาถิง แล้วก็เจ้าก้อนน้ำแข็งจิ่วเยี่ยที่เป็นชายผู้งดงามไร้ที่ตินั้นก็ถือว่ามีบุรุษรูปงามมากพออยู่แล้ว นางนึกไม่ถึงเลยว่าชิงอิ่งผู้สวมหน้ากากที่อยู่ข้างกายนางนั้น เขาก็เป็นบุรุษรูปงามเสียจนสะเทือนฟ้าสะท้านดินอีกหนึ่งคน
น่าเกลียด!
หากชิงอิ่งดูอัปลักษณ์ นั่นคงไม่มีความยุติธรรม
“เฉียน! ไม่ชอบรึ ?”
มู่เฉียนซีส่ายศีรษะ นางรีบกล่าว “มิ… มิใช่เลย ชิงอิ่งเจ้าดูดีอย่างมาก ข้าจะไม่ชอบได้อย่างไรเล่า ? เพียงแต่ว่าหากใบหน้างามของเจ้าเดินไปตามถนนเช่นนี้ คงต้องเกิดเรื่องเป็นแน่ ทั้งชายและหญิงเห็นเจ้าแล้วคงต้องตายเพราะความน้อยเนื้อต่ำใจในรูปลักษณ์ของตน”
แต่หน้ากากไม้บนพื้นได้กลายเป็นเศษซากไปเสียแล้ว
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ถ้าหากเจ้าต้องการ ครั้งนี้กล
