ี่สุดพวกเขาก็รอดชีวิตจากเงื้อมมือคนพวกนั้นได้
แต่เมื่อนึกถึงแม่นางผู้นั้น พวกเขารู้สึกว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่อยิ่งนัก
“ชากุ่ย ข้าไม่คิดเลยว่าครั้งนี้จะปล้นหญิงงามมาได้ สนใจจะแบ่งปันกับข้าบ้างหรือไม่ล่ะ ?” เมื่อพวกเขาเข้ามาในเขตที่มีโจรสลัดทะเลทรายกลุ่มอื่น ก็มีโจรผู้หนึ่งเดินเข้ามายิ้มให้
เมื่อมองไปที่มู่เฉียนซีที่มากับกลุ่มพวกเขา แน่นอนว่าพวกเขานึกฉงนสงสัยว่าในดินแดนทะเลทรายเมฆามืดที่กว้างใหญ่เช่นนี้ ไปหาหญิงงามเช่นนี้มาได้อย่างไร
ชากุ่ยลอบคิดในใจ ‘ตอนนี้พวกเจ้าหัวเราะกันให้สนุกปากเถอะ อีกเดี๋ยวจะหัวเราะกันไม่ออก!’
กลุ่มนี้มีจำนวนมากกว่ากลุ่มของชากุ่ย มู่เฉียนซีไม่อยากจะเสียเวลากับคนเหล่านี้มากนัก ต่อสู้เสร็จแล้วค่อยถามก็แล้วกัน
มู่เฉียนซีตะเบ็งเสียง “โล่มังกรวารี!”
“ชิงอิ่ง อู๋ตี๋ เสี่ยวหง ลงมือ!”
เมื่อร่างเหล่านั้นพุ่งออกมา เหล่าบรรดาโจรสลัดทะเลทรายที่อยู่ตรงหน้าก็หวาดกลัวขึ้นมาในทันที
“หืม! สัตว์ศักดิ์สิทธิ์ นี่มันเรื่องอะไรกัน ?”
“ชากุ่ย เจ้าหักหลังพวกข้า”
เดิมทีคิดว่าชากุ่ยจะเอาของหวานอย่างแม่นางผู้นี้มาให้เชยชม แต่กลับกลายเป็นนำเคราะห์ร้ายมาให้แทน
— ปัง! ปัง! ปัง! —
กลุ่มของพวกเขานั้นไม่มีผู้ใดมีพลังวิญญาณเป็นจักรพรรดิแห่งภูตเลย ดังนั้นเมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีของมู่เฉียนซี พวกเขาก็ไม่อาจรับมือไว้ได้
หลังจากที่ต่อสู้ฟาดฟันกับโจรสลัดทะเลทรายเหล่านี้เสร
