่มโจรสลัดทะเลทรายรีบกล่าว “เจ้าถามมาได้เลย… ถามมาเลย…”
“พวกเจ้าเป็นโจรปล้นอยู่ทะเลทรายเมฆามืดนี้มานาน เคยเห็นชายชุดขาวอายุราวยี่สิบปีบ้างหรือไม่ ?”
พี่ใหญ่ของกลุ่มโจรสลัดทะเลทราย “เอ่อ… คือ…”
หากตอบว่าไม่ แม่นางผู้นี้จะฆ่าเขาหรือไม่ ?!
“ทางที่ดีเจ้าจงพูดความจริง มิเช่นนั้นเจ้าก็ต้องตายเช่นเดียวกัน”
“ไม่เคย… ไม่เคย… อย่าฆ่าข้าเลย” พี่ใหญ่ของกลุ่มโจรสลัดทะเลทรายกล่าวเสียงสั่นอย่างหวาดกลัว
“ดูเหมือนว่าตอนนี้เจ้าจะไร้ประโยชน์แล้ว หากไม่ฆ่าเจ้าเสีย เจ้าอยู่ไปจะมีประโยชน์อันใดเล่า ?” มู่เฉียนซีกล่าวเสียงเย็นชา
“ข้า…”
“กลุ่มโจรสลัดทะเลทรายของพวกข้าไม่รู้ แต่ไม่แน่กลุ่มโจรกลุ่มอื่นอาจจะรู้ก็เป็นได้ โจรสลัดทะเลทรายอย่างพวกข้าใช้ชีวิตอยู่ในทะเลทรายแห่งนี้มานาน รู้และเข้าใจทะเลทรายแห่งนี้ดีกว่าผู้ฝึกตนคนอื่น ๆ แน่นอน”
“โจรสลัดทะเลทรายกลุ่มอื่นรึ ? เจ้ารู้ที่อยู่ของพวกเขาหรือไม่ล่ะ ?”
“รู้ ข้ารู้ พวกเราก็เอ้อระเหยไปวัน ๆ กันในทะเลทรายแห่งนี้ไม่ต่างกันนัก”
มู่เฉียนซีหยิบเอายาออกมาเม็ดหนึ่ง “กินยานี้เข้าไปซะ ทางที่ดีเจ้าอย่าเล่นลูกไม้ให้เสียเวลาข้า มิเช่นนั้นจุดจบของเจ้าจะต้องน่าสังเวช”
ต่อให้รู้ว่ายาที่อยู่ตรงหน้าจะเป็นยาพิษ เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากกลืนกินมัน
“ไปกันได้แล้ว ข้ารีบ”
เมื่อมู่เฉียนซีจากไปพร้อมกับกลุ่มโจรสลัดทะเลทรายกลุ่มนี้ ศิษย์สำนักซางอวี่เหล่านั้นก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ในท
