นไม่เจอ
เหล่าศิษย์ของสำนักซางอวี่ได้ยินเช่นนี้ต่างก็ตกใจจนตัวสั่น
หวางป๋อหันไปมองมู่เฉียนซี “ท่านผู้อาวุโส แม่นางผู้นี้คือศิษย์น้องของข้าเอง นางเป็นผู้งดงามอย่างที่สุด ข้ามอบนางให้แก่ท่าน ท่านปล่อยข้าไปเถอะ”
หลังจากคำกล่าวของหวางป๋อสิ้นสุดลง สายตาเหล่าโจรสลัดก็จ้องมองมู่เฉียนซีผู้ที่นิ่งสงบอยู่ในเวลานี้ เมื่อเห็นนาง ดวงตาของพวกเขาก็เปล่งแสงประกายกล้าเล็กน้อย
“งดงาม ช่างเป็นสตรีที่งดงามยิ่งนัก สวรรค์! ข้าอยู่ในทะเลทรายเมฆามืดมานานจนถึงบัดนี้ก็ยังไม่เคยเห็นสตรีผู้ใดงดงามเช่นนี้มาก่อน”
“ได้! สตรีงดงามราวเทพเซียนเช่นนี้ ข้ารับไว้”
ในขณะเดียวกันนั้น น้ำเสียงที่เย็นชาดังก้องขึ้น “ประเดี๋ยวก่อน ข้าขอประกาศให้รู้แจ้งโดยทั่วกัน ข้าผู้นี้มิใช่ศิษย์น้องของผู้ใดทั้งนั้น พวกเจ้าคิดจะปล้นพวกเขาก็เชิญตามสบาย ข้าไม่อยากเสียเวลากับพวกเจ้า”
มู่เฉียนซีไม่สนใจเหล่าโจรสลัดแม้แต่น้อย กล่าวจบก็หันหลังจากไป
ศิษย์สำนักซางอวี่ เดิมทีคิดว่าการที่พวกเขาช่วยนำทางมา นางจะลงมือช่วยเหลือพวกเขา แต่กลับคิดไม่ถึงเลยว่าหวางป๋อจะผลักไสนางไปสู่อันตรายอย่างน่ารังเกียจไร้ซึ่งศักดิ์ศรี ใช้นางเข้าแลกเพื่อเอาตัวเองรอด เช่นนั้นก็อย่ามาหาว่านางเห็นคนจะตายแล้วไม่ช่วยก็แล้วกัน
โจรสลัดทะเลทรายเหล่านี้เมื่อเห็นว่ามู่เฉียนซีกำลังจะจากไป รีบรุดเข้าขวางนางไว้ ของดีอยู่ตรงหน้าเช่นนี้แล้วจะปล่อยให้หนีรอดไปได้อย่างไรกัน ?
พวกเขาหัวเร
