“ในเมื่อข้าได้รับการสืบทอดมรดกของท่าน เช่นนั้นแล้วพวกนั้นที่ตามฆ่าเราที่รออยู่ด้านนอก ข้าควรเตรียมของขวัญชุดใหญ่ไว้ให้พวกเขา” ดวงตาของมู่เฉียนซีฉายแววเย็นยะเยือก
ผู้เฒ่าประหลาดยิ้มมุมปาก “พิษหลากชนิดได้เตรียมไว้ให้พร้อมแล้ว มีคนกล้ามาตามฆ่าสังหารเจ้า เช่นนี้จะต้องสั่งสอนพวกมันให้รู้สึกกันเสียบ้าง”
“จงรีบปรุงมันเถิด! ในตอนที่พลังที่เหลือเล็กน้อยของข้ายังไม่หายไป ข้าจะส่งเจ้าออกไป”
อย่างไรเสียวัตถุดิบก็มีเพียงพอแล้ว มู่เฉียนซีจึงได้เริ่มปรุงยาอย่างบ้าคลั่งเพื่อที่จะให้แน่ใจว่าเมื่อตอนออกไปนั้นนางจะมียาพิษมากพอที่จะเอาไปถมคนพวกนั้นให้ตายทั้งเป็นได้
ผู้เฒ่าประหลาดหัวเราะสะใจ เขากล่าว “ฮ่า! แม่สาวน้อยเจ้าช่างร้ายเสียจริง ของพวกนี้ ต่อให้เป็นผู้ที่เป็นถึงระดับจักรพรรดิแห่งภูตขั้นสูงก็ยังต้านทานได้ยาก ยิ่งไปกว่านั้นพวกมันยังอยู่ในบึงหมื่นพิษของเรา พวกนั้นต้องตายอย่างแน่แท้”
เมื่อทุกอย่างพร้อมแล้ว มู่เฉียนซีกล่าวขึ้น “ผู้เฒ่า ส่งพวกเราไปจากที่นี่เถอะ เรื่องของท่านข้าไม่ลืมแน่”
ผู้เฒ่าประหลาดกล่าวขึ้น “ดี! ข้าจะรอคอยให้เจ้าเติบโตขึ้นมาและไปช่วยสหายเก่าของข้า”
ทันใดนั้นแสงสีม่วงปรากฏขึ้นมาห่อหุ้มร่างนางไว้ จากนั้นนางก็ได้หายไปจากกลางถ้ำหมื่นพิษ
— ฟึ่บ! —
ทันใดนั้นที่ทะเลสาบสีดำก็มีเสียงบางอย่างดังขึ้น ทำให้คนชุดขาวที่คอยดักอยู่รอบ ๆ ทะเลสาบตื่นตัวขึ้นมา
“ศิษย์พี่รอง!”
— พรึ่บ! —
คนเหล่านั้
