นล้อมด้านต่าง ๆ ของทะเลสาบเอาไว้ เพราะคิดที่จะจับพวกมู่เฉียนซีในทันทีที่พวกเขาออกมา
— ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ! —
ร่างมู่เฉียนซีนั้นยังไม่ทันจะออกมา แต่ทว่ากลับมีเข็มยาจำนวนนับไม่ถ้วนพุ่งออกมาราวกับดอกไม้ที่โรยร่วงจากต้น ปลิวอยู่กลางอากาศ
สีหน้าของพวกคนชุดขาวพลันหม่นคล้ำ “เจ้าเด็กบัดซบ ชอบเล่นอะไรพิเรนท์นัก”
ต่อมาเงาร่างสีเขียวโผล่ออกมาจากทะเลสาบ เขาสะบัดมืออย่างคล่องแคล่วไปทุกทิศทุกทาง ในตอนนั้นเอง กระสุนพิษหลากชนิดกระจายไปทั่วทั้งสี่ทิศแปดทาง
— ตูม! —
เกิดเสียงระเบิดดังสนั่นขึ้นที่ด้านข้างของทะเสสาบ กลุ่มควันดำทะมึนพลันเข้าปกคลุมบดบังทัศนวิสัยของพวกนั้นในทันที
“พิษ! พิษร้าย!”
สีหน้าของพวกคนชุดขาวเปลี่ยนไปอย่างมาก เวลานี้ของล้ำค่าเหล่านั้นที่ติดตัวพวกเขา เริ่มเอาพิษเหล่านั้นไม่อยู่เสียแล้ว
บัดซบดีแท้! พวกเจ้าหนุ่มนี่เข้าไปในทะเลสาบเพียงไม่นาน เหตุใดถึงได้มีพิษร้ายมากมายเช่นนี้
ท่ามกลางกลุ่มควัน เข็มยาจำนวนนับไม้ถ้วนประหนึ่งบินลอยออกมา ทั้งผงพิษ เข็มพิษ และหมอกพิษ
เข็มยาพิษของมู่เฉียนซีถูกปล่อยออกไปอย่างไม่หยุดยั้งดั่งเม็ดทรายที่ถูกขว้างปาอย่างไม่เสียดาย ทำให้คนชุดขาวกลุ่มนั้นแทบจะร่างแตกสลาย พวกเขาตกอยู่ในวังวนของความโกลาหล
เงาร่างสีขาวอันละเอียดนั้นได้วาบผ่านไปดั่งสายฟ้าฟาด กรงเล็บที่คมกริบไร้สุ้มเสียงนั้นเข้าฆ่าฟันอย่างไร้ความปราณี
อู๋ตี้ทำให้ร่างของตนเองล่องหนหายไป มันซ่อนร่างมันไว้ใ
