นความว่างเปล่าแล้วเข้าโจมตี แม้แต่ผู้ที่มีฝีมือขั้นสูงถึงระดับจักรพรรดิแห่งภูตก็ทำได้เพียงแต่ยอมรับในชะตากรรม
เสี่ยวหงนั้นยิ่งร้ายไปกว่าอู๋ตี้มากมายนัก ในขณะที่พวกคนชุดขาวตกอยู่ในความโกลาหลวุ่นวาย มัวแต่รวบรวมพลังวิญญาณเพื่อที่จะมาป้องกันพิษร้าย ลูกไฟลูกใหญ่ม้วนตัวพุ่งเข้ามาอย่างโหดเหี้ยม หมายใจว่าจะกลืนกินทุกสิ่งอย่างตรงหน้า
ทางด้านชิงอิ่ง เขาเหมือนดั่งเทพแห่งความตายที่ไร้ความรู้สึก และได้เกี่ยวคร่าเอาชีวิตของเหล่าคนชุดขาวที่หมายจะทำร้ายคนผู้เดียวที่เขาต้องการจะปกป้อง
— ปัง! ปัง! ปัง! —
เพียงสู้กันไปไม่นาน ก็ทำให้พวกคนชุดขาวได้รับบาดเจ็บกันอย่างหนัก
พิษแพร่กระจายไปทั่วทั้งในอากาศและพื้นดิน กอปรกับการที่ที่นี่เป็นบึงหมื่นพิษ สถานการณ์ของกลุ่มคนชุดขาวนั้นถือว่าไม่ดีเป็นอย่างมาก
สีหน้าของพวกเขายิ่งนานเข้ายิ่งดูอัปลักษณ์ หนึ่งในคนพวกนั้นกล่าวขึ้น “ถอยกันก่อนเถอะ!”
“ใช่ รีบไป!”
พวกเขาต้องรีบออกไปให้เร็วที่สุด เมื่อถึงเวลานั้นค่อยให้ศิษย์พี่ใหญ่หรือผู้อาวุโสของสำนักมาจัดการ เด็กหนุ่มปีศาจผู้นี้ไม่ใช่คนที่พวกเขาจะจัดการได้ด้วยตนเอง
พวกเขานั้นฝ่าฟันออกมาอย่างยากลำบาก แต่ทว่าทางที่หลบหนีออกมาก็มีกับดักที่ได้ถูกวางเอาไว้ด้วยพิษชนิดต่าง ๆ
โทสะแล่นเข้าทำร้ายจิตใจพวกเขาอย่างหนัก พวกเขาโกรธจนดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ “บัดซบ! แม้แต่ยาระบาย เจ้าหนุ่มนั่นก็ยังเอามาใช้”
“อ๊าก!”
“คัน! คันยิ่งนัก!”
“ช
