เวลานี้เจอกับพิษเล็กน้อยก็ต้องเข้าไปเผชิญและออกแรงสักหน่อย เพื่อรักษาความแข็งแกร่งให้อยู่ในระดับที่คงที่ให้ได้
ความแข็งแกร่งของศัตรูที่ไล่ตามมานั้นอยู่ในระดับที่สูงยิ่งนัก กอปรกับยังมียาวิญญาณติดตัวอีกจำนวนมาก ยาพิษเหล่านั้นหากไม่เข้าสู่ร่างกายจริง ๆ ก็ไม่สามารถทำให้พวกเขาตายได้ แต่ถ้าหากพลังวิญญาณกลับคืนมา พวกเขาต้องไล่ตามมาอีกครั้ง
ทั่วทุกทิศทางมีพลังระดับจักรพรรดิแห่งภูตปิดกั้นอยู่ และเบื้องหน้าในตอนนี้ก็เป็นทะเลสาบสีดำสนิทที่เต็มไปด้วยพิษล้นเปี่ยม
มู่เฉียนซีกล่าวถามขึ้นว่า… “ชิงอิ่ง พวกเราจะเข้าไปหลบในทะเลสาบนั่น เจ้ากลัวหรือไม่ ?”
ชิงอิ่งไม่ได้ตอบคำถามของมู่เฉียนซีแต่อย่างใด นางจึงยิ้มอย่างจนปัญญาและกล่าวต่ออีกว่า “ข้าลืมไป ชิงอิ่ง คนอย่างเจ้าไม่เคยรู้จักคำว่ากลัวมาก่อนใช่ไหมเล่า ?”
มู่เฉียนซีรู้ดีว่าชิงอิ่งแตกต่างจากหุ่นเชิดรบสำหรับต่อสู้ทั่ว ๆ ไปโดยสิ้นเชิง อย่างน้อยชิงอิ่งผู้นี้ก็รู้จักเป็นห่วงนาง แต่อารมณ์และความรู้สึกหวาดกลัวนั้น เขาไม่มีแน่นอน
มู่เฉียนซีเอาน้ำจากทะเลสาบนั้นออกมา น้ำเป็นพิษจริง ๆ
แต่ถึงอย่างไรพิษที่หนักหนากว่านี้นางก็เคยจัดการได้สำเร็จมาแล้ว นี่เป็นเพียงกิ่งก้านของพิษในบึงหมื่นพิษเท่านั้น นางจัดการได้อย่างแน่นอน
นางนำเอาหม้อเทพปาฮวางชิงมู่ออกมาจากมิติเก็บของ และยังนำยาจำนวนหนึ่งออกมาด้วย จากนั้นก็ปรุงยาออกมาเต็มหม้อ
มู่เฉียนซียกมือพลางกล่าว “ชิงอิ่ง ข้ารู
