้ว่าพิษทำอะไรเจ้าไม่ได้ แต่เพื่อเป็นการป้องกัน ยานี่เจ้าก็ควรใช้ด้วยเพื่อความปลอดภัย”
มู่เฉียนซีกวัดแกว่งมือไปมา ยาในหม้อเทพจำนวนครึ่งหนึ่งสาดเข้าใส่ร่างของชิงอิ่งเต็ม ๆ สภาพชิงอิ่งในเวลานี้ราวกับลูกสุนัขตกน้ำก็มิปาน
จากนั้นร่างของนางก็ถูกราดด้วยยานี้เช่นกัน นางดึงร่างชิงอิ่งพลางกล่าว “ชิงอิ่ง กระโดดลงไปกันเถอะ”
— ตูม! ตูม!–
เสียงตกน้ำดังขึ้นสองครั้ง ทั้งสองได้กระโดดลงไปในทะเลสาบนี้แล้ว
ปลาเขี้ยวคมในทะเลสาบแห่งนี้ต้องการตามล่ามนุษย์ทั้งสองที่บุกเข้ามาในดินแดนของพวกมัน แต่เมื่อได้กลิ่นหอมยาที่แพร่กระจายมาจากร่างของทั้งสอง พวกมันก็ไม่กล้าที่จะเข้าไปใกล้
ในตอนนี้เอง กลุ่มคนชุดขาวเหล่านั้นตามมาจนถึงที่ทะเลสาบแห่งนี้ พวกเขากวาดสายตามองไปบริเวณรอบ ๆ นอกจากทะเลสาบพิษนี่ก็ไม่มีสิ่งอื่นใดเลย
“กลิ่นของพวกมันหายไปจากจุดนี้ พวกมันหายไปไหนเสียแล้ว”
“ศิษย์พี่รอง พวกมันคงจะไม่ลงไปซ่อนในทะเลสาบแห่งนี้หรอกใช่หรือไม่ ?”
“ไม่มีทาง! ทะเลสาบแห่งนี้เต็มไปด้วยพิษร้ายแรง หากกระโดดลงไปโดนพิษมีแต่ตายกับตาย แม้แต่ซากก็คงจะไม่เหลือ เด็กหนุ่มนั่นเขาคงจะรู้ดี”
ศิษย์พี่รองผู้นั้นกล่าวว่า “หาดูบริเวณรอบ ๆ ให้ดี ดูว่ามีที่ใดที่มันพอจะหลบซ่อนได้บ้าง!”
ต่อให้ลงไปหลบซ่อนในทะเลสาบนี้จริง ๆ พวกเขาเหล่าคนชุดขาวก็ไม่มีทางที่จะเสี่ยงชีวิตลงไปตามหาแน่นอน ดังนั้นจึงทำได้เพียงตามหาบริเวณรอบ ๆ เท่านั้น
“ขอรับศิษย์พี่รอง!”
