เวลานี้ความยากของยาเม็ดระดับสี่นั้นไม่ได้มากมายเลยสำหรับมู่เฉียนซี เช่นนั้นแล้วนางจึงหลอมมันออกมาได้อย่างรวดเร็ว
มู่เฉียนซีนำยาที่ปรุงเสร็จเรียบร้อยแล้วบรรจุลงขวด นางเดินลงมาจากลานประลองก่อนจะกล่าว “ข้าได้สกัดยาเสร็จสิ้นแล้ว ขอให้กรรมการทุกท่านโปรดตรวจและพิจารณา”
เหล่านักปรุงยามองมู่เฉียนซีด้วยแววตาชื่นชม ในตอนที่นางทำการปรุงยานั้น พวกเขาเฝ้ามองอยู่โดยตลอด ไม่พลาดแม้แต่ครู่เดียว เห็นทีฝีมือของนางคงถึงขั้นระดับปรมาจารย์นักปรุงยา หรือไม่ก็ถึงขั้นปราชญ์แห่งการปรุงยาไปเสียแล้วกระมัง
ทุกคนต่างพากันซุบซิบ “เหตุใดเจ้าหนุ่มนี่ถึงได้หลอมยาออกมารวดเร็วเช่นนี้เล่า”
“โกหกกันแล้วเป็นแน่ ศิษย์พี่หวังยังหลอมออกมาไม่ถึงครึ่ง เจ้าหนุ่มนั่นกลับสามารถทำออกมาได้”
“อายุเขาเพียงสิบหกปีกระมัง! เหตุใดถึงได้เป็นนักปรุงยาระดับกลาง ยาที่เขาหลอมขึ้นมาจะต้องห่วยแตกอย่างแน่นอน”
จะเป็นยาที่ใช้การไม่ได้หรือไม่นั้น เช่นนั้นก็ต้องอดใจรอให้หมดเวลา ให้ทุกคนได้หลอมออกมาให้เสร็จเสียก่อน กรรมการจึงจะลงคะแนนให้คำตอบ
ในรอบแรกนี้ ตานคุนมิได้กังวลใจในตัวของมู่เฉียนซี เม็ดยาระดับห้านางก็สามารถหลอมสำเร็จได้ นับประสาอะไรกับเม็ดยาระดับสี่
ไม่นานศิษย์ของทั้งสองสำนักใหญ่ก็เสร็จสิ้น แน่นอนว่าพวกเขาบางคนนั้นล้มเหลว แต่ว่าพวกเขาไม่ได้น่าสังเวชเท่าสำนักตานจี้ที่ล้มเหลวทั้งหมด เหลือรอดเพียงแต่มู่เฉียนซีคนเดียวเท่านั้น
กรรมการแต่ละคนเ
