“ฮ่า ๆ ๆ ดี มีบ้างเล็กน้อยก็ไม่เลว”เขาหันหลังเดินจากไป ใบหน้าสองใบหน้าโผล่สลับไปมาในสมองของเขา ทำให้หัวใจของเขานั้นเต้นช้าลงไปครึ่งจังหวะเด็กหนุ่มที่งดงามดั่งปีศาจกับสาวน้อยใจดำผู้นี้ละม้ายคล้ายกันอย่างประหลาด คล้ายกันเสียจนทำให้ใจของเขานั้นว้าวุ่นเสียแล้วน่าหลานอวี้คิดในใจ ‘ผู้ที่ข้าชอบคือมู่ซี ต้องเป็นมู่ซีเท่านั้น’ความรู้สึกดีที่มีต่อมู่เฉียนซีนั้น เป็นเพราะความคล้ายคลึงในบางส่วน ต้องเป็นเช่นนั้นแน่ ๆมู่เฉียนซีมองตามแผ่นหลังของน่าหลานอวี้พลางกล่าวว่า “เจอกันครั้งหน้า เกรงว่าคงต้องรอให้ข้าไปที่แคว้นเฉียนเซี่ยถึงจะได้เจอกัน”ทันใดนั้นเงาดำมืดผ่านวาบเข้ามามู่อีกล่าวขึ้น “ท่านผู้นำตระกูล ที่แคว้นจื่อเยี่ยมีการเคลื่อนไหวเล็กน้อยขอรับ”.
น่าหลานอวี้กล่าว “รู้เรื่องเพียงเท่านี้ก็พอแล้ว ในหอการค้ามีศัตรูพวกไหนบ้างข้านั้นรู้ดี ทว่าข้าคิดไม่ถึงว่าพวกมันยังไม่เลิกล้มความคิดชั่วช้า”
น่าหลานอวี้เงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นเขาเหลือบมองประตูใหญ่ของห้องปรุงยาอย่างรู้สึกไม่ชอบใจนัก “ครั้งนี้ข้ามาที่นี่เพื่อเข้าร่วมงานค้าขายครั้งใหญ่ หลังจากเสร็จสิ้นแล้วข้าก็ควรกลับ อยู่ยืดยาวเช่นนี้จนวันนี้แท้ที่จริงข้าควรกลับแล้ว ข้าสงสัยยิ่งนักว่าเหตุใดมู่ซีถึงได้ไม่ออกมาเสียที”
เขารู้สึกหน่ายใจจริง ๆ
มู่เฉียนซี “ในเมื่อเจ้ามีธุระก็กลับไปเสียเถอะ ไม่แน่ว่าวันหลังเขาอาจจะไปสำนักใหญ่ของเจ้าที่แคว้นเฉียนเซี่ย ถึงตอนน
