ปีศาจ”น่าหลานอวี้กล่าว “เจ้าวางใจเถอะ โชคไม่ดีเพียงครั้งเดียว ข้าไม่โชคไม่ดีไปทุกครั้งหรอก อีกอย่าง หมอปีศาจเองก็เป็นเพื่อนของข้าน่าหลานอวี้ เรื่องใช้ยานั้นข้าไม่ตระหนี่อย่างแน่นอน แต่ทว่ายาจำนวนมากมายขนาดนี้ เงินที่ข้ามีติดตัวอยู่ไม่เพียงพอ”มู่เฉียนซีกล่าว ท่าทีสบาย ๆ “ไร้ปัญหา เจ้าติดไว้ก่อนได้ จดบัญชีเอาไว้”น่าหลานอวี้กล่าวด้วยความฉงนสงสัย “เจ้าคงจะไม่คิดเก็บดอกเบี้ยอย่างสูงกระมัง” ใบหน้าของมู่เฉียนซีมืดหม่นลง “ดูเหมือนว่าเจ้าอยากให้ข้าคิดดอกเบี้ยสูงนะนายน้อยน่าหลาน”“ไม่ใช่!” น่าหลานอวี้รีบปฏิเสธ เขาหยิบเอาป้ายหยกขาวออกมามอบมันให้กับนาง “นี่คือป้ายหยกประจําตัวแห่งหอการค้าอันดับหนึ่งของข้า หากเจ้าเจอเรื่องเดือดร้อนให้ไปที่ร้านของหอการค้าอันดับหนึ่ง พวกเขาจะช่วยเจ้าอย่างไม่มีเงื่อนไข”มู่เฉียนซีตะลึงงัน “เจ้ามอบสิ่งสำคัญเช่นนี้ให้ข้า เจ้าไม่กลัวว่าข้าจะเอามันไปทำเรื่องไม่ดีรึ ?”น่าหลานอวี้ “ใครใช้ให้ข้าผู้นี้ซื้อยามาแต่ไม่มีเงินจ่ายเล่า ? คงต้องเอาสิ่งสำคัญเช่นนี้มาจํานอง มู่เฉียนซีถึงแม้ว่าเจ้าจะทำเรื่องไม่ดีมา ข้าก็ยอมรับ”น่าหลานอวี้มองใบหน้าสตรีที่งดงามอย่างหมดจดตรงหน้าแล้วกล่าวลา “ข้าไปแล้ว”“อืม แล้วพบกันใหม่” มู่เฉียนซีกล่าวลาเช่นกันทว่าจู่ ๆ น่าหลานอวี้ถามขึ้น “มู่เฉียนซี เจ้าจะเสียดายไหมที่ข้าไป ?”มู่เฉียนซีตอบตามจริง “อืม ข้าเสียดายเล็กน้อย”ใบหน้าของน่าหลานอวี้ฉายแววยินดี
