่ข้ามีติดตัวอยู่ไม่เพียงพอ”
มู่เฉียนซีกล่าว ท่าทีสบาย ๆ “ไร้ปัญหา เจ้าติดไว้ก่อนได้ จดบัญชีเอาไว้”
น่าหลานอวี้กล่าวด้วยความฉงนสงสัย “เจ้าคงจะไม่คิดเก็บดอกเบี้ยอย่างสูงกระมัง” ใบหน้าของมู่เฉียนซีมืดหม่นลง “ดูเหมือนว่าเจ้าอยากให้ข้าคิดดอกเบี้ยสูงนะนายน้อยน่าหลาน”
“ไม่ใช่!” น่าหลานอวี้รีบปฏิเสธ เขาหยิบเอาป้ายหยกขาวออกมามอบมันให้กับนาง “นี่คือป้ายหยกประจําตัวแห่งหอการค้าอันดับหนึ่งของข้า หากเจ้าเจอเรื่องเดือดร้อนให้ไปที่ร้านของหอการค้าอันดับหนึ่ง พวกเขาจะช่วยเจ้าอย่างไม่มีเงื่อนไข”
มู่เฉียนซีตะลึงงัน “เจ้ามอบสิ่งสำคัญเช่นนี้ให้ข้า เจ้าไม่กลัวว่าข้าจะเอามันไปทำเรื่องไม่ดีรึ ?”
น่าหลานอวี้ “ใครใช้ให้ข้าผู้นี้ซื้อยามาแต่ไม่มีเงินจ่ายเล่า ? คงต้องเอาสิ่งสำคัญเช่นนี้มาจํานอง มู่เฉียนซีถึงแม้ว่าเจ้าจะทำเรื่องไม่ดีมา ข้าก็ยอมรับ”
น่าหลานอวี้มองใบหน้าสตรีที่งดงามอย่างหมดจดตรงหน้าแล้วกล่าวลา “ข้าไปแล้ว”
“อืม แล้วพบกันใหม่” มู่เฉียนซีกล่าวลาเช่นกัน
ทว่าจู่ ๆ น่าหลานอวี้ถามขึ้น “มู่เฉียนซี เจ้าจะเสียดายไหมที่ข้าไป ?”
มู่เฉียนซีตอบตามจริง “อืม ข้าเสียดายเล็กน้อย”
ใบหน้าของน่าหลานอวี้ฉายแววยินดี “ฮ่า ๆ ๆ ดี มีบ้างเล็กน้อยก็ไม่เลว”
เขาหันหลังเดินจากไป ใบหน้าสองใบหน้าโผล่สลับไปมาในสมองของเขา ทำให้หัวใจของเขานั้นเต้นช้าลงไปครึ่งจังหวะ
เด็กหนุ่มที่งดงามดั่งปีศาจกับสาวน้อยใจดำผู้นี้ละม้ายคล้ายกันอย่า
