ฮั่วอู๋จี๋ “เจ้านี่หมดหนทางเยียวยาจริงแท้!”
“ใช่ เขาไร้ทางเยียวยาแล้วจริง ๆ เขาโดนยาเสน่ห์กู่พิษ เราช่วยไม่ได้แล้ว” มู่เฉียนซีกล่าวสำทับ
ฮ่องเต้อย่างซวนหยวนจือนั้น ฮองเฮาไม่ได้วางยาเสน่ห์กู่พิษ เขายังหลงรักนางจนหัวปักหัวปำ แต่ถึงอย่างไรแล้วคนเช่นนี้ก็ไม่ได้อยู่ทั่วทุกแห่งหน ต่อให้โอวหยางหว่านจะรูปงามมากก็ตาม
จินหลู่ก็เป็นอีกคนที่โดนมู่หรูเหยียนวางยาเสน่ห์กู่พิษ มิเช่นนั้นเขาจะหลงนางจนหัวปักหัวปำในขณะที่หน้าตานางอัปลักษณ์เช่นนี้ได้อย่างไร ?
คนของสำนักจินติ่งเหล่านั้นได้ถูกฮั่วอู๋จี๋และองครักษ์เงาของตระกูลมู่จัดการจนราบคาบ
เวลานี้มีเพียงเจ้าสำนักจินกับบุตรชายที่ยังคงคอยปกป้องสตรีสองคนนั้นอยู่ มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเย็นชา “สองคนนั้นวางยาเสน่ห์กู่พิษใส่พวกเจ้าทั้งสอง พวกนางกำลังควบคุมพวกเจ้าอยู่ พวกเจ้ายังคิดจะปกป้องพวกนางอีกรึ ?”
เจ้าสำนักจินติ่งกล่าว “เจ้าพูดจาเหลวไหล! ข้ารักหว่านเอ๋อร์ด้วยใจจริง ข้ารักนางตั้งแต่แรกเห็นแล้ว”
เขาหัวเราะออกมาเสียงดังลั่นพลางกล่าว “พวกเจ้าคิดว่าพวกเจ้าจะชนะรึ ? พวกเจ้าไม่มีวันชนะ สำนักจินติ่งของข้ามีค่ายกลในการทำลายล้าง แค่ข้าเปิดค่ายกลนั้น ทุกอย่างก็จะถูกทำลาย ฮ่า ๆ ๆ เรามาตายด้วยกันเถอะ”
“ได้ตายไปกับเจ้า ฮั่วอู๋จี๋ ผู้นำตระกูลมู่ บุตรชายของข้าและสตรีที่ข้ารักสุดหัวใจ ข้าก็จะตายอย่างไม่เสียใจ!”
— ตูม! ตูม! ตูม! —
ในเวลาเดียวกันนั้นมีเสียงระเบิดตูมตามดั
