ปรเปลี่ยนไปทันที “มู่หรูอวิ๋น เจ้า… เจ้ายังไม่ตายรึ เจ้า…”
มู่หรูอวิ๋นตีใบหน้าน่ากลัว กล่าวอย่างเหี้ยมโหดไม่สนใจสิ่งใด “มู่หรูเหยียน เรามาตายด้วยกัน… เรามาตายด้วยกัน! มาถึงตอนนี้ ข้าก็ได้รู้แล้วว่าคนที่ข้าเกลียดที่สุดไม่ใช่อิ๋นเจี้ยน ไม่ใช่ท่านพี่หลี่เทียน ไม่ใช่มู่เฉียนซีผู้นำตระกูลมู่ แต่เป็นเจ้า… หากไม่ใช่เพราะเจ้า ป่านนี้ข้าอาจจะติดตามผู้นำตระกูลมู่อยู่กับนางและได้ดิบดีไปแล้ว ต่อให้บางครั้งข้าจะไม่ชอบนาง แต่จุดจบข้าก็คงไม่อนาถเช่นนี้เป็นแน่ ทุกอย่างเป็นเพราะเจ้า ดังนั้นเจ้าต้องตายไปกับข้า!”
— ตูม! —
พื้นดินใต้ร่างของนางแตกสลาย มู่หรูอวิ๋นกอดรัดร่างของมู่หรูเหยียนไว้แน่น ทันใดนั้นทั้งสองก็ตกลงเหวลึกนั่นทันที!
“อ๊ายยยย!” เสียงกรีดร้องดังก้องออกมาจากใต้เหว
โอวหยางหว่านสีหน้าหม่นคล้ำ คิดในใจ ‘บัดซบยิ่งนัก! ขาดตัวช่วยไปอีกหนึ่ง’
“ถอย!” โอวหยางหว่านตะโกน
ทว่ามู่เฉียนซีไม่ยอมแพ้ นางตะโกนแทบจะในทันที “ตามไป! ”
เข็มยานับไม่ถ้วนพุ่งออกไปอีกครั้ง มู่เฉียนซีพยายามตามไปแต่ท้ายที่สุดแล้วก็ไม่สามารถตามนกอินทรีย์ตัวนั้นได้ทัน
น่าหลานอวี้กล่าว “มันเป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ สัตว์วิญญาณระดับสูงไม่อาจไล่ตามสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ได้ เกรงว่า…”
เมื่อนกอินทรีย์ดำตัวนั้นพาโอวหยางหว่านหนีไปได้ สายตาของมู่เฉียนซีเย็นชาอย่างที่ผู้ใดก็ไม่อาจเทียบได้ “บัดซบ สตรีบ้านั่นหนีรอดไปได้อีกแล้ว”
เวลานี้สำนักจินติ่งทั้งส
