ิดกู่พิษไปเสียแล้ว
มู่เฉียนซีคิดไม่ถึงเลยว่าโอวหยางหว่านที่บาดเจ็บสาหัสในตอนนี้ จะทำร้ายศิษย์อย่างมู่หรูเหยียนได้ลงคอ ถึงอย่างไรการต่อสู้ในครั้งนี้พวกเขาก็ยังคงได้เปรียบอยู่ดี
แมลงกู่แพร่กระจายไปทั่วทั้งสำนักจินติ่ง ศิษย์สำนักจินติ่งบางคนกลายเป็นอาหารของแมลงกู่เหล่านี้ ทำให้กู่เหล่านี้แข็งแกร่งขึ้น
— ตูม! —
ฮั่วอู๋จี๋ระเบิดพลังหมัดออกไปต่อสู้กับกู่ที่น่ารำคาญ “พวกสำนักไป๋กู่ ช่างน่าขยะแขยงยิ่งนัก”
เหล่าบรรดาศิษย์ของสำนักจินติ่งไม่รู้เสียด้วยซ้ำว่าสตรีที่เจ้าสำนักเอามาปกป้องนั้นจะเลี้ยงแมลงที่น่าขยะแขยงเช่นนี้เอาไว้
เสียงร้องคร่ำครวญดังไปทั่วทั้งสำนักจินติ่งอย่างต่อเนื่อง ฮั่วอู๋จี๋ตะโกนอย่างเกรี้ยวกราด “จินติ่ง! ทั้งหมดนี้เป็นบาปของเจ้า”
เจ้าสำนักจินติ่ง “ไม่ใช่ข้า แต่เป็นพวกเจ้าต่างหาก หากพวกเจ้าไม่บีบบังคับถึงเพียงนี้ หว่านเอ๋อร์ก็คงไม่ทำเรื่องเลวร้าย”
“สำนักไป๋กู่ได้ถูกทำลายสิ้นซากไปแล้ว ข้าเพียงแค่ต้องการรักษาหว่านเอ๋อร์ให้หายและใช้ชีวิตอยู่กับนางก็เท่านั้น แต่พวกเจ้า… พวกเจ้าไม่ยอมปล่อยนางไป”
.
