มู่เฉียนซี “ก็อาจจะใช่ แต่ว่าน่าหลานอวี้ ความสงสัยของเจ้ามันมากไปหน่อยหรือไม่ ?”
น่าหลานอวี้ “ซวนหยวนจิ่วเยี่ยเป็นคนลึกลับที่สุดที่ข้าเคยพบเจอมา และก่อนหน้านี้เขาเอาแต่ใส่หน้ากากไม่ยอมเปิดเผยใบหน้าที่แท้จริง ได้ยินมาว่าเขานั้นถูกไฟคลอกที่ใบหน้าจึงได้เป็นเช่นนั้น เจ้าแน่ใจนะว่าชายผู้นั้นรูปงามกว่าข้า”
น่าหลานอวี้จ้องมองมู่เฉียนซีด้วยดวงตาฉงนสงสัยคู่นั้น
มู่เฉียนซีถอนหายใจพลางกล่าว “นั่นแน่นอนอยู่แล้ว จิ่วเยี่ยเป็นบุรุษรูปงามราวเทพเซียน เขาดูดีมากที่สุดรองจากท่านอาเล็กของข้า”
“เช่นนั้นเจ้าก็ชอบเขาเข้าแล้วใช่หรือไม่ ?” น่าหลานอวี้กล่าวหยอกเย้า ไม่ทราบเช่นกันว่าเพราะเหตุใดเขาถึงได้เอาตนเองไปเปรียบเทียบกับจิ่วเยี่ย และถามคำถามเช่นนี้ออกมา
คนที่เขาชอบนั้นคือมู่ซีมิใช่รึ ?
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างมั่นใจ “ใช่แล้ว ข้าชอบเขามาก”
น่าหลานอวี้กล่าวอย่างขมขื่น “ดูท่าอีกไม่นานคงจะได้อวยพรงานแต่งงานของผู้นำตระกูลมู่เสียแล้ว”
— ปัง! —
มู่เฉียนซีแสนหมั่นไส้ นางทนไม่ไหวเตะน่าหลานอวี้ออกไป
“น่าหลานอวี้เจ้าพูดไร้สาระอะไรกัน ? จิ่วเยี่ยเขาดีมาก แน่นอนว่าข้าต้องชอบเขา แต่ข้าไม่เคยคิดที่จะแต่งงานกับเขา สำหรับข้า เขานั้นเป็นเหมือนญาติที่สนิทที่สุด เขามีความสำคัญเสมือนดั่งมิตรสหาย”
“จริงรึ ?” น่าหลานอวี้ตื่นเต้นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
มู่เฉียนซีถามขึ้น “นายน้อยน่าหลาน คืนนี้เส้นประสาทเส้นไหนของเจ้ามีปัญหาอะไรหรือไ
