ม่ ? ข้าว่าเจ้าแปลก ๆ ไป”
น่าหลานอวี้ลูบน้าผากของตนเอง ปากก็กล่าวอย่างมึนงง “ข้าเองก็ไม่รู้ ข้ารู้สึกว่าข้าจะต้องใจเย็น ๆ เสียหน่อย” น่าหลานอวี้เดินกลับไปที่โรงเตี๊ยมกับมู่เฉียนซีด้วยอารมณ์วุ่นวาย ไม่กี่วันต่อมา มู่เฉียนซีประสบความสำเร็จในการค้าที่เมืองลับ นางกวาดสิ่งของมาจำนวนไม่น้อยและเตรียมตัวกลับแคว้นชิง
เมื่อพวกเขาเดินออกจากเมืองลับ น่าหลานอวี้กล่าวเสียงต่ำว่า “มู่เฉียนซี ดูท่าพวกเราคิดจะจากเมืองนี้ไปอย่างสงบ คงไม่ง่ายดายเช่นนั้น”
เวลานี้ที่ประตูเมือง จินหลู่ นายน้อยแห่งสํานักจินติ่งพายอดฝีมือระดับจักรพรรดิมาดักรอที่ด้านนอก
ชายชราหนึ่งในนั้นกล่าวว่า “นายน้อยจิน เจ้าหนูที่ดูอ่อนหัดกับสตรีอีกนางทางนั้น คือคนที่ทำร้ายท่านใช่หรือไม่ ?”
มู่เฉียนซีเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เสียงของชายผู้นี้คุ้น ๆ ราวกับว่าตอนที่อยู่ในโรงประมูลใต้ดิน เขาคือคนที่แข่งประมูลกับนาง แต่ทว่าสุดท้ายก็ไม่สามารถสู้นางได้
สิ่งที่พวกเขาประมูลล้วนเป็นยาวิเศษและยาที่ฟื้นฟูความแข็งแกร่งของเส้นลมปราณ พวกเม็ดยาวิเศษชนิดต่าง ๆ นางไม่ได้ร่วมประมูลด้วย พวกเขาจึงได้พวกยาเม็ดเหล่านั้นไป แต่ยาวิเศษนั้น พวกเขากลับไม่ได้ไปแม้แต่ชนิดเดียว
ไม่เคยได้ยินว่าคนสําคัญในสํานักจินติ่งคนใดได้รับบาดเจ็บสาหัส สํานักจินติ่งซื้อของพวกนี้โดยไม่สนใจค่าใช้จ่ายใด ๆ เกรงว่าคงมีปัญหาบางอย่าง
จินหลูกล่าวอย่างดุดัน “ใช่ เป็นนางผู้นั้น ผู้อาวุโสอิ๋นต
