้องช่วยสั่งสอนนางให้ข้า”
มู่เฉียนซีรีบกล่าวกับน่าหลานอวี้ “น่าหลานอวี้ คนพวกนี้แข็งแกร่งมาก พวกเราไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกเขา พวกเรารีบกลับเมืองเร็วเข้า!” น่าหลานอวี้ไม่รู้ว่ามู่เฉียนซีกําลังคิดอะไรอยู่ แต่เขาคิดว่าฟังนางน่าจะดีกว่า
“ได้” น่าหลานอวี้พยักหน้า
ทั้งสองเคลื่อนไหวอย่างฉับพลัน คิดที่จะกลับเข้าไปในเมือง แต่ทว่าผู้อาวุโสเหล่านั้นล้อมพวกเขาเอาไว้ทั้งสี่ทิศแปดทาง จินหลู่หัวเราะออกมาอย่างทะนงตน “หึ ๆ ๆ คิดจะหนีเข้าเมืองรึ ? ฝันไปเถอะ! ต่อให้พวกเจ้าหลบอยู่ในเมืองลับไปทั้งชาติ ข้าก็หาวิธีที่จะเป่าให้พวกเจ้าออกมาได้ พวกเจ้ายินยอมคายเงินที่มาหลอกเอาจากข้าไปออกมาเสียดี ๆ แล้วก็เอาของมีค่าที่ติดตัวมาให้ข้าด้วย ถือเสียว่าเป็นสิ่งขอขมาที่พวกเจ้าได้มาล่วงเกินข้า ข้ายังมีเมตตามอบหนทางรอดชีวิตให้พวกเจ้า”
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเย็นชาสวนกลับไป “อยากได้ของที่มาอยู่กับข้ากลับคืน ฝันกลางวันไปเถอะ!”
“ไม่ให้รึ ? ได้! เช่นนั้นก็จงตายเสีย” ทันใดนั้นพลังอันมหาศาลกวาดผ่านมา
“ระวัง!” น่าหลานอวี้ตะโกน ฉับพลันทันใดเขาอัญเชิญสิงโตอัคคีที่ได้ทำพันธสัญญาไว้ออกมา
ผู้อาวุโสของสํานักจินติ่งถึงกับตะลึงงัน “มีสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ที่ทำพันธสัญญาไว้นี่เอง มิน่าถึงได้กล้าวางแผนปองร้ายนายน้อยของพวกเรา”
“พวกเจ้า ไปจัดการกับสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ตัวนั้นประเดี๋ยวนี้เร็ว!”
ถึงแม้ว่าจะเป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ แต่คนฝีมือระดับจักรพรร
