ได้หรือไม่ ? หากเจ้าขายให้ข้า ข้าจะถือว่าข้าติดหนี้บุญคุณเจ้า”
ทุกคนต่างอิจฉาเด็กหนุ่มอายุน้อยผู้นี้มาก เขาผู้นี้โชคดีอย่างมากที่ใช้หยกวิญญาณเพียงชิ้นเดียวก็สามารถซื้อไม้สวรรค์ว่านหลิงนี้มาได้ อีกทั้งท่านนักปรุงยาระดับสูงเวินเหรินยังขอซื้อต่อโดยกล่าวว่าหากนางขายให้เขา จะถือว่าเขาติดหนี้บุญคุณนาง
สายตาของมู่เฉียนซีมองนักปรุงยาเวินเหรินอย่างละเอียด หลังจากที่จวินโม่ซีออกไป นอกจากตัวนางเองแล้ว หอหมอปีศาจจำเป็นต้องมีนักปรุงยาระดับสูงประจำการ อีกอย่าง นักปรุงยาเวินเหรินผู้นี้ดูเหมือนจะเป็นผู้ที่มีชื่อเสียงไม่น้อยเลย
มู่เฉียนซีกล่าวน้ำเสียงสบาย ๆ “ท่านนักปรุงยา ที่นี่ไม่เหมาะกับการเจรจา ข้าว่าเราไปหาที่นั่งสนทนากันจะดีกว่า”
“ได้”
แม้กระทั่งน่าหลานอวี้ยังรู้สึกได้ว่ามู่เฉียนซีกำลังดึงดูดความสนใจของนักปรุงยาเวินเหรินอยู่ แต่นักปรุงยาเวินเหริน เวลานี้จิตใจของเขาจดจ่ออยู่กับไม้สวรรค์ว่านหลิง ไม่ได้สังเกตถึงความผิดปกติแต่อย่างใด
น่าหลานอวี้หาโรงเตี๊ยมที่มีชื่อเสียงเพื่อให้มู่เฉียนซีได้พูดคุยกับนักปรุงยาเวินเหรินผู้นี้
เมื่อมาถึงโรงเตี๊ยม มู่เฉียนซีกล่าวอย่างตรงไปตรงมาทันที “ท่านนักปรุงยาเวินเหริน ข้าสามารถแบ่งไม้สวรรค์ว่านหลิงให้ท่านได้เพียงครึ่งเดียว ข้าไม่ต้องการหยกวิญญาณ ไม่ต้องการยาวิญญาณ ขอเพียงแค่ท่านช่วยข้าสักเรื่อง หากท่านตกลง ข้าจะแบ่งไม้สวรรค์ว่านหลิงครึ่งหนึ่งให้ท่านทันที”
นักปรุง
