งหน้าปรมาจารย์อวิ๋น ปรมาจารย์อวิ๋นรู้สึกลําบากใจเล็กน้อย …เห็นได้ชัดว่าไม้เหี่ยว ๆ แห้ง ๆ นี้ดูไม่มีค่าแม้แต่น้อย
เขามองน่าหลานอวี้ รู้สึกลําบากใจเล็กน้อย หากเป็นเช่นนี้ ต่อให้เขาอยากช่วยก็คงทําไม่ได้ ไม่เช่นนั้นป้ายร้านค้าของเขาจะต้องถูกทุบเป็นแน่
ในตอนนั้นเอง มู่เฉียนซีหยิบยาอย่างหนึ่งออกมา ฉีดน้ำวิญญาณเข้าไปในกิ่งไม้เหี่ยวแห้งนี้
พริบตาเดียวสีดําของกิ่งไม้ที่ดูเหี่ยวแห้งพลันจางหายไปก่อนจะปรากฏหน่อสีเขียวอ่อนให้เห็นแก่สายตา กิ่งก้านทั้งหมดเต็มไปด้วยจิตวิญญาณ
ทุกผู้คนตื่นตะลึง ปากก็อุทาน
“ช่างน่าพิศวงนัก!”
“นี่มันเรื่องพิลึกอันใดกัน ?”
หวงอีกล่าวขึ้นมา “เจ้ากําลังตบตาอะไรอีก ? แม้ว่ากิ่งไม้ที่เหี่ยวเฉานี้จะฟื้นฟูพลังอีกครั้ง มันก็ไม่มีค่าเท่าหยกแก้วผลึกสีม่วงของข้าหรอก”
.
