มู่เฉียนซีตะโกนเรียกทันที “อู๋ตี้ เสี่ยวหง!”
“มู่อี!”
กองกำลังอีกสองถึงสามกองกำลังพากันกรูเข้ามา มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเย็นชา “ไป๋จื้อหลิน เจ้าคิดว่าเก็บพวกกากเดนที่เหลือเหล่านี้ของพันธมิตรเอียนหลัวแล้วจะสามารถฆ่าข้าได้รึ ? เหอะ! ฝันกลางวันแล้ว”
— ตูม! ตูม! —
ภายใต้การโจมตีของอู๋ตี้ เสี่ยวหง และองครักษ์เงา ไป๋จื้อหลินและพวกพ่ายแพ้อย่างรวดเร็ว
— ปัง! ปัง! ปัง! —
ไป๋จื้อหลินล้มลงกับพื้นอย่างน่าสมเพชเวทนา ทว่าเขาพยายามยันร่างลุกยืนก่อนจะกล่าวว่า “มู่เฉียนซี เหตุใดเจ้าถึงช่วยไป๋มู่เฟิง ? ตราบใดที่ข้าได้เป็นกั๋วกง ข้าให้เจ้าได้ทุกอย่างที่เจ้าต้องการ”
มู่เฉียนซีหัวเราะเยาะเย้ย “หึ ๆ ไป๋จื้อหลิน เจ้าคิดว่าข้าจะวางใจที่จะร่วมมือกับคนอย่างเจ้ารึ ? วางยาพิษกู่บิดา ทําลายหลานชายของตัวเอง แล้วยังตอนนี้ที่เจ้ากำลังลักพาตัวพี่ชายของตัวเองเป็นตัวประกันเพื่อขู่หลานชาย การกระทำเหล่านี้เจ้าคิดว่าคนดี ๆ เขาทํากันรึ ?”
ในตอนนั้นเอง เสียงคํารามอันเกรี้ยวกราดดังขึ้นมา “เจ้าคนปัญญาอ่อน กล้าดีอย่างไรจึงทําเรื่องชั่วช้าเช่นนี้ ?!”
เห็นได้ชัดว่ายาสลบที่ไป๋มู่เฟิงใช้นั้นคุณภาพต่ำยิ่งนัก ไป๋กั๋วกงตื่นขึ้นมาแล้ว
เมื่อไป๋จื้อหลินเห็นไป๋กั๋วกงโกรธเกรี้ยว เขาก็หวาดกลัวอย่างมาก เขาพยายามอย่างสุดกําลังเพื่อพุ่งเข้าใส่ไป๋จื้อเฉิงที่ถูกมัดไว้ก่อนจะกล่าวว่า “ปล่อยข้าออกไป ไม่เช่นนั้นข้าจะสังหารเจ้าขยะนี่ทิ้ง!”
