มู่เฉียนซีหัวเราะ “ฮ่า ๆ ๆ ไป๋จื้อหลิน เจ้าคิดว่าการเอาชีวิตและความตายของคนตายมาข่มขู่พวกข้าแล้วจะได้ผลรึ ?”
ไป๋จื้อหลินและไป๋มู่เฟิงอ้าปากค้าง ตายแล้ว ?
เมื่อพวกเขาเห็นไป๋จื้อเฉิงที่หลับตาลง ไร้ซึ่งลมหายใจ ไม่มีการเต้นของหัวใจ ก็พลันหน้าซีดไปทันที
ไป่จื้อหลินไม่รู้เสียด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น ? เขาตกใจละล่ำละลักกล่าวว่า “เป็นไปได้อย่างไร ? เหตุใดไป๋จื้อเฉิงถึงได้ตายเร็วเช่นนี้!”
“มัน… มันเกิดวิปริตอะไรขึ้นกัน ?”
ไป่กั๋วกงบันดาลโทสะ กล่าวอย่างโกรธเกรี้ยวสุดขีด “เจ้าคนปัญญาอ่อน ข้าจะฆ่าเจ้า!” จากนั้นพุ่งเข้าไปใช้ฝ่ามือเดียวทําให้ไป๋จื้อหลินบาดเจ็บหนักในทันที
ไป๋กั๋วกงกล่าวอย่างเย็นชา “จับม้นมาให้ข้า!”
ไป๋จื้อหลินและพวกของเขาถูกจับตัวไปทั้งหมด ในตอนนี้ไป๋มู่เฟิงเดินมาหยุดอยู่ข้าง ๆ ไป๋จื้อเฉิงก่อนจะปลดเชือกที่มัดเขาไว้แล้วกล่าวเสียงสั่น ๆ “ท่านพ่อ…”
เขาไม่มีความรู้สึกอะไรกับบิดาผู้นี้ บิดาผู้นี้ของเขาคิดเพียงว่าจะอาศัยฐานะของเขากินใช้และรอความตายอยู่ในจวนกั๋วกงเท่านั้น แต่ถึงอย่างไรสายเลือดก็เชื่อมโยงกัน เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่มีความรู้สึกอะไรที่ก่อเกิดในใจ
เวลานี้มุมปากของมู่เฉียนซียกขึ้นเป็นรอยยิ้มหยอกล้อ นางมองไป๋จื้อหลินก่อนจะกล่าวว่า… “แท้ที่จริงแล้วมันเป็นเพราะข้าที่ทําให้ไป๋จื้อหลินตาย ทว่าแน่นอนว่าเขาเพียงตายปลอม ๆ”
ฉับพลันหลังจากนั้น เข็มยาฉีดเข้าไปในร่างของไป๋จื้อเฉิง ไ
