นอวี้เจ็บปวดเสียจริง
มุมปากของมู่เฉียนซีกระตุกเล็กน้อย นางแสดงออกอย่างชัดเจนแล้วแท้ ๆ แต่น่าหลานอวี้ก็ยังคงไม่รู้ตัว
ทั้งสองรีบไปที่เมืองลับ น่าหลานอวี้มองมู่เฉียนซีที่สวมอาภรณ์ของบุรุษด้วยใบหน้าหม่นเศร้า ทว่ายิ่งเขามองก็ยิ่งมีบางอย่างผิดปกติ ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่านางเหมือนมู่ซีจริง ๆ
ในตอนที่มู่เฉียนซีสวมใส่อาภรณ์แบบสตรีปกติธรรมดา เขามิได้รู้สึกว่านางเหมือนมู่ซี แต่ด้วยอาภรณ์แบบบุรุษนี้ ความรู้สึกของเขาก็ยิ่งชัดเจนขึ้น
น่าหลานอวี้กล่าวว่า “มู่เฉียนซี เจ้าชอบข้าใช่หรือไม่ ? ไม่อย่างนั้นเจ้าจะเรียนรู้นิสัยของมู่ซี แล้วมาดึงดูดความสนใจของข้าเช่นนี้ไปทำไมกัน ?”
มู่เฉียนซีรู้สึกหน่ายหนักใจราวกับว่ามีอีกานับไม่ถ้วนบินผ่านบนศีรษะของนาง นี่มันไม่ยุติธรรมเกินไปแล้ว…
มู่เฉียนซีกล่าว “นายน้อยน่าหลาน เจ้าไม่จําเป็นต้องคิดไปเอง ข้านั้นอยู่กับมู่ซีตั้งแต่เล็กจนโต รูปแบบพฤติกรรมของเราทั้งสองคนจึงคล้ายกันเท่านั้นเอง”
“นายน้อยน่าหลานเจ้าฟังให้ดี ๆ คู่หมั้นของข้าดูดีและเก่งกาจกว่าเจ้ามาก แม้ว่าข้าจะพอใจเจ้า ทว่าก็ไม่ได้ชอบเจ้า”
น่าหลานอวี้พยักหน้า กล่าวว่า “หากเป็นเช่นนั้นข้าก็วางใจ”
ระหว่างทาง พวกเขามาถึงเมืองเร้นลับ มันเป็นเมืองการค้าอันคึกคักเป็นพิเศษที่อยู่บนชายแดนของทั้งสองแคว้น
น่าหลานอวี้กล่าวว่า “พักหนึ่งคืน พรุ่งนี้ก็เป็นวันเริ่มต้นของการซื้อขายแล้ว”
เช้าตรู่ของวันถัดมา น่าหลานอวี้พา
