ง
ไป๋กั๋วกงกับไป๋มู่เฟิงรู้สึกร้อนใจเป็นอย่างมาก แต่ไหนแต่ไรมาไม่เคยมีใครในชิงตูกล้าทำเรื่องที่โจ่งแจ้งเช่นนี้มาก่อน มีข่าวมาจากผู้ที่ลักพาตัวแจ้งมาว่าคืนนี้ให้ไป๋มู่เฟิงออกไปที่อารามร้างนอกเมืองเพียงลำพัง และให้นำหยกวิญญาณจำนวนหนึ่งหมื่นแท่งเพื่อไปแลกกับตัวไป๋จื้อเฉิง
นอกจากนี้ยังกำชับว่าห้ามพาใครมาด้วยเป็นอันขาด ไป๋มู่เฟิงต้องมาเพียงคนเดียว มิเช่นนั้นหากจับได้ พวกมันจะลงมือฆ่าไป๋จื้อหลินทันที
ไป๋กั๋วกงกล่าวอย่างทุกข์อกร้อนใจ “มู่เฟิง เจ้าเป็นความหวังเดียวของข้า เจ้าจะไปเสี่ยงอันตรายเช่นนั้นไม่ได้ ให้ข้าไปเองเถอะ”
ไป๋มู่เฟิง “ท่านปู่ พวกมันกำชับมาแล้วว่าให้ข้าเป็นคนไป หากข้าไม่ไปด้วยตัวเอง มีหวังพวกมันต้องฆ่าท่านพ่ออย่างแน่นอน”
“ไม่ได้!”
“ท่านปู่!”
ในค่ำคืนนั้นไป๋มู่เฟิงได้เรียนรู้และนำวิธีของมู่เฉียนซีมาใช้ เขาลอบวางยาสลบให้ท่านปู่สลบไป จากนั้นตนออกจากจวนไปอย่างเงียบ ๆ เพียงลำพัง
พ่อบ้านแห่งจวนกั๋วกงเห็นเช่นนี้ ก็ได้สั่งข้ารับใช้ในจวนด้วยความร้อนใจ “รีบไปแจ้งข่าวนี้ให้กับท่านผู้นำตระกูลที่หอหมอปีศาจเร็วเข้า คุณชายน้อยไป๋เป็นสหายกับท่านผู้นำตระกูลมู่ หวังว่าท่านผู้นำตระกูลมู่จะช่วยคุณชายน้อยไป๋ได้”
“ขอรับ”
เมื่อมู่เฉียนซีได้ข่าวพลันตระหนกตกใจ กล่าวขึ้น “ดูเหมือนว่ามือมืดที่ลอบซ่อนตัวอยู่ในจวนท่านกั๋วกงอดใจรอไม่ไหวแล้ว รีบรวมตัวองครักษ์เงาแล้วไปกับข้าประเดี๋ยวนี้!”
“ขอรับ!”
— เปรี
