ีไปเต็ม ๆ
“จอมภูตพลังธาตุวารี!”
“จอมภูตระดับแปด นางเด็กผู้นี้อายุอานามไม่กี่ปี กลับเป็นถึงจอมภูตระดับแปดรึ ?”
“…”
ถึงอย่างไรพวกเขาก็รู้สึกแย่อย่างมากที่โหดเหี้ยมกับนาง มาถึงตอนนี้ พวกเขาถูกอัจฉริยะอย่างนางเล่นงานจนน่าสังเวช
มู่เฉียนซีกล่าว “ไม่ต้องพยายามขัดขืนไปหรอก เอาออกมาซะดี ๆ ของมีค่านำเอาออกมาซะ!”
ภายใต้ดวงตาเย็นยะเยือกและภายใต้พิษที่เจ็บปวดนี้ พวกเขาทำได้เพียงแค่ยอมเอาของมีค่ามอบให้นางแต่โดยดี
มู่เฉียนซี “ดี จากนี้พวกเจ้าไสหัวไปได้ ข้าจะรอพวกโง่งมกลุ่มถัดไป”
หากไม่ละโมบโลภมาก ก็จะไม่ประสบกับการสูญเสียอย่างหนักเช่นนี้ แต่บังเอิญว่าคนละโมบโลภอยากจะได้สัตว์ศักดิ์สิทธิ์มีเยอะยิ่งนัก ผลสุดท้ายก็ถูกปล้นเสียจนสิ้นเนื้อประดาตัวเช่นนี้
ราชสำนักและสำนักนิกายใหญ่ ๆ ยังพอมีความฉลาดอยู่บ้าง พวกเขาถูกปล้นไปแล้วครั้งหนึ่ง แน่นอนว่าไม่อยากจะโดนปล้นเป็นครั้งที่สอง
พวกเขาคิดว่าจะปล้นของของท่านผู้นำตระกูลมู่ไปได้ง่าย ๆ เช่นนั้นรึ ? ฝันไปเถอะ!
ส่วนคนอื่น ๆ ที่ไม่เคยเจอดี ยังคงคิดลงมือกับผู้นำตระกูลมู่ ต่างก็ได้รับบทเรียนอย่างน่าสังเวชกันไปตาม ๆ กัน
เมื่อการต่อสู้แย่งชิงสัตว์ศักดิ์สิทธิ์มาถึงจุดสิ้นสุด ทันใดนั้นร่างสีขาวพลันปรากฏตัวออกมา
น่าหลานอวี้ถอนหายใจ กล่าวว่า “ข้าคิดว่าตัวข้าเจ้าเล่ห์เพทุบายและโหดเหี้ยมอย่างมากแล้ว ทว่าคนอย่างเจ้า มูเฉียนซี เจ้าเจ้าเล่ห์และโหดร้ายกว่าข้ามากนัก”
มู่เฉียนซี
