นบริเวณรอบ ๆ ควันดำโขมงลอยเข้ามาปกคลุมพวกเขาเอาไว้
“แค่ก ๆ”
“มีพิษ! มันมีพิษ!”
“รีบกลั้นหายใจเอาไว้เร็ว!”
พิษของหมอปีศาจมิอาจต้านทานได้ด้วยการกลั้นหายใจ พลังวิญญาณของพวกเขาใช้ไม่ได้ในขณะนี้ สีหน้าของพวกเขาพลันเปลี่ยนไปทันที
หลังจากที่ควันพิษสีดำสลายหายไป พวกเขาก็เห็นร่างอันงดงามและบอบบางของสตรีชุดม่วงเดินตรงเข้ามาหาพวกเขา
มู่เฉียนซีนำสิงโตอัคคีเก็บเอาไว้ในพื้นที่มิติของนางดังเดิม ก่อนจะกล่าวด้วยรอยยิ้มขี้เล่น “เจ้ากล้าดียิ่งนักที่มาบอกว่าข้าโง่เง่า ไหนเจ้าลองบอกข้าสิว่าตอนนี้ใครกันแน่ที่โง่ ?”
“แค่ก ๆ”
พวกเขาโกรธแทบลมจับ ต่างพากันชี้หน้าต่อว่ามู่เฉียนซี ทั้งยังกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “จะ… เจ้ามันน่ารังเกียจ ช่างไร้ยางอายเป็นที่สุด…”
“เจ้าเล่ห์นัก!”
“เจ้าทำอะไรกับพวกข้า ?”
สตรีที่พวกเขาคิดว่าโง่ กลับกลายเป็นพวกเขาเองที่ตกหลุมพรางนางเข้าเสียแล้ว คนที่โง่งมที่สุดก็คือพวกเขา!
แต่มารู้ความจริงเอาตอนนี้ก็สายไปเสียแล้ว
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเย็นชา “เอาของมีค่าออกมาให้หมด แล้วข้าจะไว้ชีวิตพวกเจ้า แต่หากว่าพวกเจ้าไม่ยอมให้ ข้าก็จะปล่อยให้พวกเจ้าตายด้วยยาพิษนี่”
ในขณะเดียวกันนั้นก็มีคนผู้หนึ่งพรวดเข้าหามู่เฉียนซี “เจ้า! ต่อให้ข้าไม่มีพลังวิญญาณ ข้าก็ไม่ยอมแพ้เจ้าง่าย ๆ เด็ดขาด!”
“บุปผาหลั่งสายฝน!”
— ตูม! ตูม! ตูม! —
พวกเขาผู้ที่มีพลังวิญญาณในตอนนี้ ถูกกระบวนท่าบุปผาหลั่งสายฝนของมู่เฉียนซ
