น่าหลานอวี้กล่าววาจาจริงจัง “ข้าชอบมู่ซี ไม่มีอะไรที่ข้าจะต้องไม่กล้ายอมรับ”
มู่เฉียนซีคิดหนัก อาถิงรูปงาม ใบหน้าเขาเสมือนดอกไม้สดใสเบ่งบานชวนให้ผู้คนหลงใหลอย่างที่นางคิดไว้ ต่อไปนี้หากเรื่องอะไรที่ไม่จำเป็นต้องให้หมอปีศาจออกหน้า นางเองก็คงไม่นำพาใบหน้าเช่นนั้นออกไปข้างนอกเป็นแน่
มู่เฉียนซีกล่าวเสียงเรียบนิ่ง “น่าหลานอวี้ เจ้า… บางทีเขาอาจจะไม่ยอมรับก็เป็นได้”
นางคิดว่าน่าหลานอวี้เป็นสหายที่ดีคนหนึ่ง ทว่าน่าหลานอวี้เป็นพวกชอบไม้ป่าเดียวกัน คาดว่าหลังจากที่เขารู้แล้วว่านางเป็นหญิงผู้ที่ปลอมแปลงเป็นมู่ซี น่าหลานอวี้คงจะไม่ชอบมู่ซีอีกต่อไป
ดังนั้น สู้พยายามเอ่ยให้เขาตัดใจเสียแต่ต้นจะดีกว่า น่าหลานอวี้ “แน่นอนว่าข้าจะไม่ให้มู่ซีรู้เรื่องนี้ ข้ากลัวว่าหลังจากที่เขารู้แล้วเขาจะตีตนออกห่างข้าไป ข้าชอบเขานั้นเป็นเรื่องของข้า ขอเพียงข้าได้ลอบชอบเขาแต่เพียงฝ่ายเดียวก็พอแล้ว”
ดวงตาน่าหลานอวี้ทอแววหม่นเศร้า เขากล่าวขึ้น “เจ้าเองก็อย่าได้ไปแพร่งพรายพูดเรื่องนี้กับมู่ซีเด็ดขาด มิเช่นนั้นแล้วข้าไม่เกรงใจเจ้าแน่!”
มู่เฉียนซีลุกขึ้นยืน ยกยิ้มมุมปากอย่างชั่วร้าย “ทำไมรึ ? เจ้าจะสังหารเพื่อปิดปากข้าอย่างนั้นรึ ? คิดว่าจะฆ่าข้าได้หรือ ?”
เวลานี้น่าหลานอวี้แข็งแกร่งกว่ามู่เฉียนซีก็จริง ทว่าเขาไม่ได้ลืมสัตว์ศักดิ์สิทธิทั้งสองตัวที่แข็งแกร่งนั่นของนาง
น่าหลานอวี้กล่าวขึ้นอย่างจริงจัง “เจ้าจะให้ข้าทำอย่าง
