ไรเจ้าจึงจะรับปากว่าจะเก็บความลับนี้ไว้ ไม่นำไปบอกให้มู่ซีรับรู้”
มู่เฉียนซี “เจ้ายอมทิ้งความสัมพันธ์นี้เถอะ อย่างไรมันก็ไม่มีผลหรอก” “มู่เฉียนซีเจ้าไม่เข้าใจ เมื่อข้าผู้นี้ตัดสินใจแล้ว ก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้ทั้งนั้น”
“แม้ว่ามู่ซีจะไม่มีวันชอบเจ้าน่ะรึ ?” มู่เฉียนซีถามหยั่งเชิง
“ใช่”
มู่เฉียนซีรู้สึกว่านางไม่ควรปิดบังเรื่องนี้อีกต่อไป มันชักจะไปกันใหญ่แล้ว นางรู้ดี…
บางทีหลังจากที่น่าหลานอวี้รู้ว่าตนเองถูกหลอก ต่อไปความสัมพันธ์ของพวกเขาอาจเหมือนดั่งน้ำกับไฟ แต่อย่างไรมู่เฉียนซีนางก็ไม่สามารถหลอกเขาแบบนี้ต่อไปได้
“น่าหลานอวี้ ที่จริงแล้วข้า…”
ขณะที่มู่เฉียนซีกำลังจะบอกความจริงกับน่าหลานอวี้ ทันใดนั้นมีเสียงสั่นสะเทือนดังมาจากอีกด้านหนึ่ง
ตามด้วยเสียงอู๋ตี้ที่ดังขึ้นมาว่า “นายท่าน ให้ตายสิ เจ้าสิงโต่งั่งนี่พยายามเผาพลังของตัวเองอย่างถึงที่สุดและเขาบ้าคลั่งไปแล้ว พวกข้าสองคนทนไม่ไหวแล้ว รีบคิดหาวิธีเถอะ!”
ร่างสีม่วงพุ่งเข้าไป มู่เฉียนซีหยิบยาออกมาสองสามเข็มก่อนจะโยนมันให้กับเสี่ยวหงและอู๋ตี้ “ให้มันลองนี่และปล่อยให้มันสงบลง”
“ขอรับ!”
— ฟืด! ฟืด! ฟืด! —
เข็มยาหลายเข็มถูกฉีดเข้าไปในร่างกายของสิงโตอัคคี มันรู้สึกวิงเวียนมึนงง จากนั้นก็ไม่สามารถยืนได้อีก
— ตุบ! —
เสียงล้มลงกับพื้นดังขึ้นขณะที่ร่างสิงโตอัคคีล้มหมอบราบลงไป
เสี่ยวหงอู๋ตี้ สองสัตว์พันธสัญญากลับมาหามู่เฉียนซีและพากั
