เขารีบเข้าไปขวางหน้าชาเทียนเอาไว้
“พ่อหนุ่มน้อย รนหาที่ตายอีกคนรึ ?” ชาเทียนแค่นเสียงถาม
— ปัง! —
น่าหลานอวี้ถูกโจมตีจนร่างกระเด็นลอยไป มุมปากมีรอยเลือดเล็กน้อย
พลังระดับจักรพรรดิโจมตีพลังปรมาจารย์ภูต แน่นอนว่าส่งผลร้ายเป็นอย่างมาก
กลิ่นอายของเลือดทำให้ดวงตามู่เฉียนซีฉายแววอันตรายมากยิ่งขึ้น นางตะโกนสั่งเสียงดังลั่น “เสี่ยวหง อู๋ตี้ เจ้ารับมือกับสิงโตอัคคีนี่ไว้”
อึดใจต่อมาร่างสีม่วงกะพริบไปปรากฏอยู่ตรงหน้าชาเทียน นางตะโกนด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด “ข้าเตือนเจ้าแล้วไม่ใช่รึว่าข้าวางยาพวกเจ้าเอาไว้ หากเจ้าคิดไม่ซื่อแล้วละก็ ข้าก็จะไม่เกรงใจเจ้า!”
ชาเทียนหัวเราะเสียงเย็นก่อนจะกล่าวว่า “ฮ่า ๆ ๆ สาวน้อย เจ้าหยุดขู่ให้ข้ากลัวได้แล้ว เพียงเท่านี้ข้าก็ตกใจมากพอแล้ว ข้าไม่รู้สึกว่าตัวข้าเองโดนวางยาเลยสักนิด อุบายกระจอก ๆ เพียงแค่นี้คิดว่าจะคุมข้าได้รึ ? ฝันไปเถอะ!”
เขารวบรวมพลังวิญญาณทั้งหมด ยกมือขึ้นพร้อมที่จะโจมตีมู่เฉียนซี
“รอให้ข้าฆ่าเจ้าได้สำเร็จก่อนเถอะ สมุนไพรวิญญาณระดับปฐพีนั่นจะตกเป็นของข้า ต่อไปข้าก็จะไม่เกรงกลัวใครหน้าไหนทั้งนั้น ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ!”
มู่เฉียนซีพ่นคำสามคำออกมาอย่างเกรี้ยวกราด “ฝันไปเถอะ!”
จากนั้นเส้นเลือดของชาเทียนกระตุกขึ้นอย่างรุนแรง เขาพยายามควบคุมพลังวิญญาณทั้งหมดแต่ก็ไม่สามารถทำได้ ต่อมาร่างของเขาแข็งทื่อราวกับหินก็มิปาน
“จะ… เจ้า…” ดวงตาของเขาเบิกกว้างจนแทบถลนออกมาพล
