ังจากพื้นหญ้าโดยรอบ มันเป็นเสียงเสมือนฝีเท้าแหวกหญ้าของคนกลุ่มหนึ่งประมาณสิบกว่าคน ทว่ากลุ่มต่าง ๆ เหล่านี้แตกต่างกับกลุ่มคนหนุ่มสาวที่เข้ามาล่าสัตว์วิญญาณกับพวกเขาอย่างสิ้นเชิง อย่างน้อยคนเหล่านี้น่าจะมีอายุไม่ต่ำกว่าสี่สิบห้าสิบปี อ่อนแอสุดก็คงจะเป็นปรมาจารย์ภูต และหนึ่งในนั้นมีจักรพรรดิยอดยุทธ์อยู่ด้วย
พวกเขาแผ่กลิ่นอายอันโหดร้ายกระจายออกมา คนผู้หนึ่งเหลือบไปมองมู่เฉียนซีกับไป๋มู่เฟิง จากนั้นกล่าวขึ้นว่า “หัวหน้าขอรับ มีเพียงแค่คุณหนูกับคุณชายสองคนนี่หรือขอรับ ?”
ผู้ที่เป็นหัวหน้าของพวกเขาเปล่งเสียงตะโกน “พวกเจ้าเข้ามาในพื้นที่ล่าสัตว์ของราชสำนักได้ นั่นก็แสดงว่าพวกเจ้าต้องเป็นลูกหลานขุนนาง หรือไม่ก็เชื้อพระวงศ์เป็นแน่ เอาผนึกวิญญาณออกมาให้หมดประเดี๋ยวนี้! แล้วข้าจะไว้ชีวิตพวกเจ้า”
ไป๋มู่เฟิงตะเบ็งเสียงดังก้อง “เจ้าพวก… เจ้าพวกลอบล่าสัตว์!”
พื้นที่ล่าสัตว์ของราชวงศ์ชิงนี้เป็นของราชสำนัก แน่นอนว่าต้องมีนักผจญภัยหลายคนที่ต้องการเข้ามาล่าสัตว์วิญญาณ ณ ที่แห่งนี้ ดังนั้นพวกเขาจึงลักลอบเข้ามา
คนเหล่านี้คือพวกลอบล่าสัตว์
ทางราชสำนักนั้น แม้จะมีการป้องกันพวกคนเหล่านี้ ทว่าบางครั้งก็มีสะเพร่าไปบ้าง
มู่เฉียนซีกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “แล้วหากว่าพวกข้าไม่ให้ล่ะ ?”
ชาเทียน หัวหน้าใหญ่ของกลุ่มลอบล่าสัตว์กล่าวด้วยน้ำเสียงโหดร้ายดุดัน “หากพวกเจ้าไม่ยอมให้แต่โดยดี พวกข้าก็มีวิธีหลายวิธีที่จ
