ะทำให้พวกเจ้ายอมเอาออกมา”
ชายหน้าตาอัปลักษณ์คนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ชาเทียนกล่าวขึ้น “หัวหน้าขอรับ แม่สาวน้อยผู้นี้รูปร่างหน้าตางดงามไม่เบา พวกเราเดินทางเข้ามาในป่านี่นับเดือนแล้ว เหตุใดเราจึงไม่…”
ในเวลานี้นั้น สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่ร่างของมู่เฉียนซี ไป๋มู่เฟิงเห็นเช่นนี้โกรธนัก! เขาตะคอกอย่างโกรธเกรี้ยวทันที “พวกเจ้ารนหาที่ตายแล้ว!”
เสียงที่เย็นชาดังขึ้นต่อทันทีว่า “ใช่! พวกมันคงจะเบื่อกับการมีชีวิตอยู่แล้วกระมัง”
ทันใดนั้น เข็มยานับไม่ถ้วนพุ่งตรงไปที่ร่างของชายอัปลักษณ์ผู้นั้น
“อ๊าก!” เสียงกรีดร้องดังขึ้น ทันทีที่เข็มยาปักเข้าร่างชายอัปลักษณ์ เขาพลันรู้สึกถึงความเจ็บปวดแล่นไปทั่วทั้งร่างกายราวกับร่างจะระเบิด อีกทั้งร่างยังกลิ้งลงบนพื้นอย่างบ้าคลั่ง
ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วราวสายฟ้าแลบ เหล่าบรรดาผู้ลอบล่าสัตว์ยังไม่ทันได้ตั้งตัวแต่อย่างใด ทว่าสหายร่วมกลุ่มของเขากลับถูกทำร้ายอย่างทุกข์ทรมานเช่นนี้เสียแล้ว ช่างน่าตกใจจริง ๆ
ชาเทียนเป็นคนแรกที่มีปฏิกิริยาตอบสนอง ใบหน้าของเขาพลันเปลี่ยนกลายเป็นเคร่งขรึม พลังระดับจักรพรรดิแผ่ซ่านออกมาและพุ่งไปทางมู่เฉียนซี
“สาวน้อย เจ้ากล้าดีนักที่ทำกับสหายของข้าเช่นนี้ เจ้าดูดี ๆ ก็แล้วกันว่าข้าจะทรมานเจ้าให้ตายอย่างไร”
ในขณะเดียวกันนั้น เงาร่างสีขาวเข้ามาขวางหน้ามู่เฉียนซีเอาไว้ “ข้านึกไว้อยู่แล้วเชียวว่าเจ้าไปได้ไม่ไกลหรอก ในที่สุดก็โดนพวกลอ
