่เฉียนซีกล่าวขึ้น ไม่มีความตระหนกเจืออยู่ในน้ำเสียงนางแม้แต่น้อย “ไป๋มู่เฟิง เจ้าหาที่หลบซ่อนตัวไว้ ข้าจะขวางทางพวกมันเอง”
“อู๋ตี้ เสี่ยวหง คุ้มกันข้าด้วย!”
“ขอรับนายท่าน”
ต่อมา สิ่งที่ทําให้ไป๋มู่เฟิงประหลาดใจคือมู่เฉียนซีหยุดสัตว์วิญญาณเหล่านี้ไว้ได้จริง ๆ
มู่เฉียนซีนางกวัดแกว่งกระบี่มังกรเพลิงออกไป ขณะเดียวกันเข็มยาก็พุ่งออกไป มู่เฉียนซีกําลังต่อสู้อย่างสุดชีวิต ทําให้ผู้คนที่มองยังมองตามไม่ทัน
การพยายามต่อสู้อย่างสุดความสามารถเท่านั้นถึงจะสามารถเป็นผู้แข็งแกร่งได้
ทว่าเวลานี้ไป๋มู่เฟิงซ่อนตัวอยู่ใต้การคุ้มครองของคนอื่น เขาจะแข็งแกร่งขึ้นได้อย่างไร
แม้ศัตรูจะแข็งแกร่งกว่าเขามาก แต่เขาก็ไม่สามารถหวาดกลัวได้ ไป๋มู่เฟิงดึงดาบยาวของตัวเองออกมาก่อนจะพูดว่า “ผู้นำตระกูลมู่ ข้าก็ต้องสู้ไปกับเจ้าด้วย!”
— ตูม! ตูม! —
พวกเขาทั้งสองไม่รู้ว่าพวกเขาเฉียดผ่านความตายไปกี่ครั้งแล้ว การต่อสู้เป็นไปอย่างดุเดือด ทุกคนได้รับบาดเจ็บ โดยไป๋มู่เฟิงเป็นผู้ที่บาดเจ็บหนักที่สุด
ในตอนนั้นเอง มู่เฉียนซีก็ฟันกระบี่ลง “มังกรเพลิงสังหาร!”
— ตูม! ตูม! —
มังกรยักษ์สีแดงเพลิงพุ่งเข้าใส่สัตว์วิญญาณเหล่านี้ เพียงชั่วอึดใจเดียว สัตว์วิญญาณเหล่านี้ทั้งหมดก็ล้มลงไป
มู่เฉียนซีเลียเลือดที่มุมปากก่อนจะกล่าวขึ้น “ในที่สุดข้าก็ก้าวข้ามระดับแปดแล้ว มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นถึงจะข้ามผ่านไปได้”
— ตึง! —
“อา…” เสียงครวญครางดัง
